Çok şaşarım şiir sevenlere, okuyup geçenlere, kitabı kapatıp yemek yiyenlere, o bakışla yaşayıp ölmeyenlere. Şiir sevilmez ki, öyle duyulur, öyle bakılır, hastalanılır, zehirlenilir, ölünür. Şiir sonunda öldürür.
Bu cihetle baktığımızda Wittgenstein'in dediği gibi "Dilimin sınırları dünyamın sınırlarıdır." diyebilir ve hatta belki de "dünyamızın sınırları dilimizin sınırlarıdır" şeklinde yorum katabiliriz.