Grenouille, tek başına yaşayan kene, iğrenç gulyabani, hiçbir zaman sevgi duymamış, hiçbir zaman sevgi uyandırmamış gayriinsan Grenouille, o mart günü Grasse şehrinin suru karşısında dikilmiş seviyordu ve sevgisi daha derinlerine kadar ulaşan bir mutluluk yayıyordu içine. Tabii, bir insanı, sözgelimi orada sur ardındaki evde yaşayan kızı seviyor değildi. Kokuyu seviyordu. Yalnızca onu, başka hiçbir şeyi değil, üstelik onu da ileride kendinin olacak koku olarak seviyordu.