r.
@auraro
113 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
insan birine yazdığı mektubu biraz da kendine yazıyor ya, aklını ve kalbini kağıda geçirip yüreğini boşaltırken sayfaya, uzaktan bakıyor ya biraz da kendine…
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
senden mektup aldıkça istanbul’la aramdaki o incecik ipin varlığını hatırlayıp gizli gizli seviniyorum. o ip hiç kopsun istemiyorum.
“aşık ol çocuk,” dedi, “aşktır bizi çıkaracak olan bu bataklıktan.” kadın olmak ne güzel şey, deniz. hayatın yeşerdiği toprak olmak.
oysa artık bir limana sürüklenmek istiyorum, deniz. kök salmak istiyorum. bir yerde ya da birinin yanında biraz olsun kalabileceğime inanmak istiyorum. en azından kafamın içinde bazı şeylerin akmadan öylece kalabildiği, dışarıda son sürat değişen manzaraya inat, içeride, bazen çok derinde, kaçıp sakinlediğim bir bahçe bulmak istiyorum.
bir şeylerin içinden akıp gidiyorum. hikâyelere şahit oluyorum ama içlerinde kalamıyorum. bir anlığına oradayım, hemen sonra yokum. köksüzüm.