r.
@auraro
113 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
kadın ve erkekten oluşan iki kişilik bir mini evren vardı karşımda. birbirinin yörüngesinde dönüp duran ama bir gün olsun birbirinin güneşini gölgelemeyen iki gezegen.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
kızı elini götürüp kendi yara izine dokundu, dokunduğu şey bir yara izinden fazlasıydı. çocukluğuydu.
yine gidecekti. bu şehirde yaşamıyordu. yine özleyeceklerdi birbirlerini. özlemek iyi gelecekti ama. gündelik hayatın boku püsürü dokunamayacaktı ilişkilerine, aynı çatı altında kopan fırtınalar duyulmaz olacaktı uzaktan, hayatın çöpü ayıklanacaktı, geriye sadece anlatması güzel şeyler kalacaktı.
bir sabah uyanıp aynaya baktığında karşında annen duruyor olacaktı. kadından kadına giden uzun, kadim bir yoldu bu.
[…] sanki kız uzaktayken, evleri ayırınca dişil öfkeleri durulmuş, daha geniş bir saksıya alınmış bir bitki gibi çiçek açmış ilişkileri, ferahlamışlar.