“Aristoteles’in çocuğu sütannesinin kucağındayken emmek istediği meme ucunu ağzına alıp geriye çektiği diliyle havayı pompalayarak ve boşluk oluşturarak tam anlamıyla hava basıncıyla işleyen bir makine oluştururken, babası bütün bunlardan bihaber rasgele doğanın boşluktan nefret ettiğini söyleyip duruyordu.”
“Ne olduğumu bilmediğimden yaratıcımı da bilemeyeceğime çoktan kani olduğum için cehaletim beni her an eziyor.”
Yaratıcının Yaratıcısı Paradoksu...Alıntı
“Hiçbir şey kalbimdeki şu inancı sarsamaz: ‘Her eser bir işçiye işaret eder.’”
“Ben hiçlikten gelmedim; zira babamın ve beni dokuz ay rahminde taşıyan annemin tözü bir şeydir. Beni oluşturan tohumun hiçlikten üretilmiş olamayacağı bana göre açıktır. Zira hiçlik nasıl varlık üretebilir ki? Bütün Antikçağ’a hükmetmiş olan şu özdeyişe ben de boyun eğiyorum: ‘Hiçbir şey hiçlikten gelmez ve hiçbir şey hiçliğe dönemez’. Bu özdeyiş kendi içinde öylesine korkunç bir güç taşımaktadır ki, onunla mücadele etmeme mahal vermeden bütün idrakimi zincire vurmaktadır.”