Çocuk, daha sonraki yaşamından daha çabuk ve daha etkili öğrenir. İnsanlar ancak o zaman bu küçük, olağanüstü hassas varlıkların, kendi ailelerinden, atalarımızdan, genellikle kullanılması gereken eşyalara dönüştürülmek istedikleri, cansız bir materyal gibi muamele gördüklerini, böylesine kalıcı bir şekilde öğrendiklerini dehşetle tespit edeceklerdir. Onlar bu küçük varlıkları, kullanabilecekleri uysal bir robot haline gelinceye kadar metal bir parça gibi dövmüşlerdi ve bu şekilde daha sonraki zalimleri ve yasalara aykırı davrananları üretmişlerdi.
Tehlike, cani bile olsa, tek bir kişiden gelmiyor; tehlike daha ziyade, bütün toplumun cahilliginde yatmaktadır. İnsanlar bu cahilliği, çocukluğunda inanmak zorunda oldukları yalanlarla tasdik etmektedirler.
Bütüncül kişilik gelişimi, anne babanın çocuğun gerçeğine katlandığı, korktukları için bahaneler uydurmadıkları ve asla kendi amaçları için bu gerçekleri saptırmadıkları güvencesine gereksinim duyar.