Hayat acı veren bir bezginliğe dönüşünce, ebedi uykusuyla ölüm teselliye hazırdı.
Ve sınırlı beyinler ancak başkalarındaki sınırları görürdü.
Nasıl da çaresiz şu insan denen şey. Zayıflığından hiçbir şey yapamıyor ve yaptığı her şeyi eline yüzüne bulaştırıyor. Bir şeyi yıkmadan, yeni bir şey kuramıyor.
Ve bu dünyada hepimiz ölene kadar gerçekleşecek tek şeyin savaş olduğu artık o kadar belki ki...
İşte o anda, hayatta kalmanın yeterli olmadığını düşünüyorum.
Yaşadığınız hayat, hayat demeye bin şahit isteyecek türdense, hayatta kalmanın yeterli olmayacağını.
