Haftalardır bir bașyapıt ile yașıyorum. Dostoyevski, kitaptan hayatımıza tașacak kadar gerçek kahramanlar sunuyor yine bizlere bu eseriyle. Belki de kitabı bu kadar uzun sürede okuyup bitirmem karakterlerin ve olayların hayatımdan çıkma anını erteleme isteğimdi. Ve șimdi bu bașyapıttan ayrılırken hayatımdan bir hayat kopuyormuș gibi üzülüyorum. Eğer hayatınız hala Karamazov ailesiyle kesișmediyse lütfen bu tanıșıklığa bir fırsat verin. Ben buna bu kadar geciktiğim için çok üzgünüm.
Esasen ișin en korkunç tarafı bu derece meșum olayların bile bizim için dehșetini kaybetmiș olması. Falanca filancanın ișlediği suçun değil, fakat bütün bunları kanıksamıș olmamızın korkusunu duymak zorundayız.