Hayata inanmasam, sevdiğim kadına sırt çevirsem, dünyanın gidișine inancım kalmasa, hatta tam tersine, her șeyin karmakarıșık, uğursuz, belki de șeytanca bir kaos olduğuna iman etsem, insanların hayal kırıklığından uğradığı bütün korkulara tutulsam gene de yașamayı isteyeceğim, hayat kadehini ağzıma götürünce bitirene kadar bırakmayacağım!
Șiir saçmadır, saçma... Düșünün bir kere, dünyada kafiyeyle konușan var mı? Büyüklerimizin emriyle kafiyeli konușmaya bașlasak bile kime ne söyleyebilirdik! Șiir ciddi iș değildir.
Bilirsiniz, konușkan olmayan, gururlu, gözyașlarını hep içe atan çocuklar, büyük bir keder karşısında ansızın kendilerini tutamaz, birdenbire boșanıverirler.