Ben eski ben'i özlüyorum çoğu zaman. Hayata karşı heyecan duyan ben'i, duyguları canlı olan ben'i, insanları merak eden ben'i, umudu olan ben'i, kavgası olan ben'i, bol gülüşleri olan ben'i...
Laf olsun diye demiyorum bunları. Öyle yorgun ve bıkkınım ki elimdekilerin değerini bile bilmek, elimde tutmak istemiyorum. İçimden gelmiyor. İçimdeki çocuk ölmüş. Yeni yeni kabulleniyorum bunu.