Büyük bir haksızlık vardı bu konuda, evrensel bir adaletsizlik, doganin kendisinde. Toplumsal eşitsizliğin ötesinde, doğa da böyle kurgulamıştı sanki, acı bir oyun gibi, her sahnesi işkence, her perdesi kan.
Bebeği karnında taşımak, bulantılar, ağrılar; doğum sırasında atlatılan tehlikeler, sancılar; sonra emzirme, besleme, her ay katlanılan aybaşı ağrıları; ömür boyu ev işi yapma zorunluluğu; genellikle kadından üstün olduğuna inandırılarak büyüyen bir erkeğe katlanma, hatta ona kendini çok zeki hissettirme görevi; çapkınlığın erkekte marifet, kadında ahlaksızlık sayılması; tek tanrılı dinlerin kadın düşmanlığı...
Sayfa 22 - Can yayınları
"Yüz kişinin içinde asık, gökyüzünde yıldızlar arasında parıldayan ay gibi belli olur."
— Mevlâna
Reklam
Ay doğuyor, soğumuş bakır rengiyle
ürküterek vadilerin tarazlanmış sisini
Aşkın olduğu yerde acı vardır, daha bilmiyordum. Annem, "Kendini bir hafta, olmadı bir ay, bir yıl, beş yıl sonradaymış gibi düşün. Nerede olacağını düşün. Belki o kızın adını bile unutacaksın," demişti. Adını unutmadım. Mektupları da duruyor. Onu sevmiş halimi bugün de seviyorum. Acısıysa artık acıtmayan bir anı. Türümüzün sağlığı kötü şeyleri unutmamız üzerine kurulu.
Bir de cahillerden oluşan boş inançlılar sınıfı vardı elbette; böyleleri hiçbir şey bilmemekle kalmaz, olmayanı da bilirler.
Reklam
Reklam