Biz birbirimizle, neden bu kadar iyi anlaşıyoruz, biliyor musun? Çünkü sana yalan söylemiyorum, seninle bir yetişkinmişsin gibi konuşuyorum, çünkü korkmuyorum. Sana güveniyorum. Yetişkinler çevrelerindeki varlıkların tadına varmayı bilmedikleri için korkarlar. Ben sana bunu öğretiyorum. Burada, binlerce ayrıntıdan oluşan, güzel bir an yaşıyoruz: biz ikimiz, bu masa, sohbetimiz, deminden beri seyrettiğin ellerim, odanın kokusu, çok iyi tanıdığın bu mekân, doğan günün sakinliği.
Allahın bizi izləməsi onun təbiətindəndir. Rəngi, forması, gülüşü, göz yaşı, yuxusu, yaddaşsızlığı, əvvəli, sonu yoxdur, ancaq hər yerdədir. Bədbəxtlik və əzabın hamısı bizim əvvəl işlədiyimiz günahların nəticəsidir. Bizə mükəmməl həyat yaşamağı öyrətmək üçün qarşımıza eniş-yoxuşlar çıxarır. Buna görə də, qalib gəlib, təbii olaraq həyatın gözəlliklərindən zövq alaraq yaşamalıyıq. Məhz bu, Allahın bizdən istəyidir.
Dostluk, aşktan sonra gururu mağlup eden ikinci duyguydu.
Ve dostluk, birçok harabe şehirden geriye kalan, her şeye meydan okuyup kışın açan çiçek kadar kıymetliydi.