Hayatımdaki bir şeyin sona erdiği hissine kapılmıştım: belki de sona eren, bütün ya da normal bir insan olduğuma ilişkin algımdı. Hayatımın sıradan fiziksel acılarla dolu geçeceğini ve bunun özel hiçbir yanının olmadığını fark ettim.
Acı çekiyor olmak beni özel kılmayacaktı, acı çekmiyormuş gibi yapmak da beni özel kılmayacaktı. Bu konuda konuşmak hatta yazmak bile acı çekmeyi yararlı bir şeye dönüştürmeyecekti. Hiçbir şey dönüştürmeyecekti.