Aycan Ergül
@aycanergul
patoloji teknikeri
ünv mezunu
Beşiktaş
Şişli İstanbul, 1996
111 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Bazı kitaplar okunmaz, yaşanır.
Bu kitap tam da öyleydi.
Her sayfasında bir yarama dokundu, her cümlesinde biraz sustum.
“İnsan bazen kaybolmadan kendini bulamıyor.”
Serpil Coşan bunu öyle sade, öyle gerçek anlatmış ki…
Leyla’yı ararken ben de içimdeki sessiz kadını buldum sanki.
Kırılmış ama hâlâ inanan, yorulmuş ama hâlâ seven yanımı.
Bazı satırlar acıttı, bazıları sarstı ama sonunda anladım:
Kendini bulmak bazen en sessiz çığlıkta saklı.
Puan vermedi
Bereketli Topraklar Üzerinde – Orhan Kemal
Okudukça içimde bir yer sızladı…
Orhan Kemal bu romanda sadece üç gencin Adana’ya ekmek parası için gidişini anlatmıyor; aynı zamanda alın terinin, sömürünün, dostluğun ve insanca yaşama çabasının hikâyesini yazıyor.
Pehlivan Ali, İflahsızın Yusuf ve Köse Hasan… Köylerinden çıkıp fabrikalarda, tarlalarda, sıcak demirin ve terin içinde yaşam mücadelesi veren üç insan. Her biri bir umutla yola çıkıyor; ama şehir, umut kadar acıyı da öğretiyor onlara.
Bu kitapta en çok hissettiğim şey, emeğin kutsallığıydı. İnsanların ezilmesine, alın terinin karşılıksız kalmasına rağmen yine de yaşama tutunma çabaları beni çok etkiledi. Orhan Kemal karakterlerini öyle sahici anlatmış ki, sayfalar arasında onların terini, açlığını, sevinçlerini hissediyorsun.
Toprağın bereketi, insanın emeğiyle birleşmediğinde hiçbir anlamı olmadığını anlatan bir roman bu. Her cümlesinde yoksulluğun içindeki onuru, dostluğun sıcaklığını, adaletsizliğe karşı sessiz direnişi var.
“İnsan, insana emanet. Ama bazen en büyük ihaneti de yine insan ediyor insana.”
Okudukça içimde hem bir öfke hem de büyük bir sevgi birikti. Çünkü bu roman sadece geçmişin değil, bugünün de hikâyesi…
Ve belki de hâlâ, hepimiz o bereketli topraklar üzerinde emeğimizin karşılığını arıyoruz.
Okuyun; bu ülkenin emeğini, yorgunluğunu ve onurunu hissedin.
#benimgözümden #kitapönerisi #orhankemal #klasikler
Kitap o kadar sürükleyiciydi ki tek solukta bitirdim. İnsanı insana yaptığı zulmü ne kadar düşünürsem düşüneyim bir anlama, nedene bağlayamıyorum. Onların yitirilen hayatları için hiçbir dönüş yokken insanların insanlık dışı hareketleri, kararları günümüzde dahi devam edebiliyor. Bu yozlaşmış fikirler bitmediği sürece savaşa ve sömürüye asla son bulamayacağımızı düşünmek de geleceğe karşı beni kaygılandırıyor. Sanırım bir de uçurtma avcısını okuduğumda bu denli insanlıktan utanmış o çocukların acısını yüreğimin en dibinde hissetmiştim. Umarım çocukların saflığında, çocukların umuduyla, o çocuk olma mutluluğuyla süregelir tüm fikirler ve eylemler. Ve umarım ırkçılığın, ayrımcılığın, fikir ve inanç özgürlüğünün olduğu mavi bir gökyüzünde gülücükler saçarak koşar bir gün çocuklar.
Bütün kitabı okuyup İbni Haldun felsefesini düşüncelerini zihnimde birleştirdikten sonra anlıyorum ki tarih tekerrürden ibaret kalıyor
. Günümüzün modern iktidarlarının ekonomik çıkmazdan sonra nasıl çöktüklerinin tablosu ve senaryosu çıkmaktadır. İbni Haldun’un suratımıza çarptığı en gerçek konu da bu.
Batı bizim değerlerimize bu kadar sahip çıkıp, ders çıkarırken bizim eğitim, gelişim bir yana kendi kültürümüzü kendi düşünürlerimizi bu kadar hor görmemiz kalbimi yaralıyor. Geçmiş hatalarımızdan ders almıyor hızlı bir çöküşe doğru sürükleniyoruz . Coğrafya kaderdir fakat tecrübelerimizle, değerlerimizle yeniden doğmak kederden dönmek bizim elimizde. Kaderimizi altın harflerle yazabiliriz . İlimle, zihinle, bilimle...
Puan vermedi
İnsan yaşamı boyunca neye eksikse tamamlanmak üzere onu arıyor. Cinsiyet ayrımcılığı, toplumun her kesiminden insanların doğumundan ölümüne kadar kadınlara karşı tutumu. Kadının toplum karşısındaki rolü öyle sade bir dille yazılmış ki karakterlerde ya kendinizi yada çevrenizden birini mutlaka görüyorsunuz. Bizim kadınlarımızın hikayeleri. Bizim kadınlarımıza çizilmiş roller. Bizim sözde eşitliğimiz.
