Aycan
@aycankoksal
İçimdeki Sesler Susunca…
İçimde annemle ettiğim bütün kavgalar bir anda bitti. Barıştık diyemem ama sustu. İçimdeki sesler susunca, başka şeyler duymaya başladım. Bizim evin içinde ne çok ses varmış meğerse, benim duymadığım.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Babamın söylediği içimdeki tüm boşlukları doldurdu sanki. Hiçbir şeyi düzeltmedi ama boşlukları doldurdu. Olmayan, olamayan, yarım olan her şeyin anlamsızlığı anlamlı hâle geldi.
…Öyle böyle içimde yarım kalmış konuşmaları tamamladım.
Kendinden Kaçmanın Durağı Yok
İnsan böyle bir şey. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız, dertsiz, sırsız insan yok da, işte kimisi üstünü iyi örtüyor. Ben de örttüm. O kadar kapattım ki, kendim bile sormadım kendime. Bir kerede oturup kendimle, Selamiyle konuştuğum gibi konuşmadım. ‘Sen niye böylesin Etem? Gel otur, konuşalım, anlat içindekini, anlatta rahatla.’ demedim kendime. Sadece şikayet etmeyi bildim. Kendime kızmayı, Nurten'e kızmayı, anneme, babama, abime, kardeşime, çocuklara, hayata kızmayı bildim. Kolayı bu çünkü. Kız, küs ve somurt bir köşede. Kaçmayı daha kolay buldum. Her şeyden, herkesten kaçmanın soluklanacak bir durağı var ama kendinden kaçıyorsan durmadan kaçıyorsun, durduğun, dinlendiğin bir an bile olmuyor. Şunca senedir yaptığım bundan başka bir şey değildi. Kendimi yarım hissediyordum. Yarım yamalak... Bu yarımlığı hatırlamamak için üstünü örtüyordum kendimin. Görünmez olana kadar.
Yaşamak ayrı dert, yaşadığını anlatamamak ayrı dert. Anlatsan, seni anlayacakları bile şüpheli. Sadece bu yetmez mi insana?
Yanı başımda çalışan, senelerdir her işimi gören oğlanı sormayı, derdini dinlemeyi akıl edememiştim. İşe vaktinde geliyor mu, işini yapıyor mu bir buna bakıyorduk. Bu kadar değildi ki kimsenin hikayesi. Şu Selami’nin örtüsünü çekiverince neler çıkmıştı altından, benim örtümü çekseler kim bilir neler çıkacaktı?