No one can change the past. The only thing we can do is strive to make up for our mistakes.Because in so doing..we can find the way back to our path. And once we have found our path, we can move on from our past mistakes toward a brighter future.
Albert Kamyu belə deyirdi: “Xoşbəxtliyin nədən ibarət olduğunu axtarsanız heç vaxt xoşbəxt olmayacaqsımz. Həyatın mənasını
axtarsanız əsla yaşaya bilməyəcəksiniz.
Problem budur: bu gün cəmiyyətimiz istehlakçı mədəniyyəti və “ey bax mənim həyatım səninkindən daha əladır” kimi paylaşımlara dolu olan sosial media bütöv bir nəsli inandırmağa çalışır ki, narahatlıq, qorxu, günahkarlıq kimi neqativ hissləri duymaq yaxşı bir şey deyil.
"Axı bütün bu əsərlər çoxdan yazılmışdır! Sən indi məni qonaq eləyirsən, bir zamanlar isə mən acından ölsəydim, sənin vecinə də olmazdı. Məni evinə buraxmırdın, yalnız qulluğa getmədiyimə görə mənim üzümə belə baxmaq istəmirdin. Halbuki onda bütün əsərlərimi yazıb qurtarmışdım. İndi isə mən danışanda sən hörmətlə susursan, pərəstiş dolu gözlərini məndən çəkmirsən, hər sözümü diqqətlə dinləyirsən. Mən sənə deyirəm ki, sənin partiyan rüşvətxorlardan və fırıldaqçılardan ibarətdir, qəzəblənmək əvəzinə, sən yanıqlı-yanıqlı başını tərpədirsən və az qala, mənim dediklərimi təsdiq edirsən. Axı nəyə görə?! Ona görə ki, mən adlı-sanlıyam! Ona görə ki, mənim çoxlu pulum var. Əsla ona görə yox ki, mən Martin İdenəm, yaxşı oğlanam və heç də səfeh deyiləm!"
Lakin Martin öz sönən zəkası ilə başa düşdü ki, bu əzablar hələ ölüm deyildir. Ölüm əzab vermir. Bu hələ həyatdır, həyatın son sarsıntısı, son əzabları idi. Bu, həyatın ona vurduğu son zərbə idi.