ayes
@ayesnurs
biraz bohem, bazen sarhoş, ruhen aç, fiziken estetik yargılarını yıkan
'... ben çok içten duygularla konuşurken, başkasının konuya anlamsız beylik sözlerle yaklaşması kadar beni çileden çıkaran bir şey yoktur.'
Reklam
Acıların hayata tutunuş seremonisi diyebiliriz. Hayatımı sorgulayıp mutlu olduğum şeylere göre yoğrulmadığımı acı bir tecrübe ile dönüm noktalarımı yaşadığımı fark ettiğimde acının hayatımız üzerindeki en temel duygulardan biri olması kaçınılmaz geliyor zaten. İkinci bölümde psikoanaliz ve logoterapi yaptığı kısınları anladığım pek söylenemez. O konudaki yetersiz bilgim ile son yirmi sayfası açıkçası biraz sıkılarak okuduğum bir kısım oldu ancak otobiyografisini ve iyi ki bunu roman olarak değil de bu şekilde okuyuculara aktarmış dediğim bir kısımdı. Bir anlam arayışındaysak acılarımıza bakalım. :/)
Başucu Kitabı
Aaaa! 50 civarı sayfa, incecik, tadımlık bi kitap kesinlikle değil. Tam bir başucu kitabı yıllar boyu yanında bulunup hayatından içinde neye ermek istersek ona erişebileceğimiz bir tirat, bir not, bir nüsha, bir alıntı, bir nasihat biraz da ne almak istediğimize bağlı. Halkın ermiş olarak nitelendirdiği ve onun erebildiği şeylere soru soran gerek kendi meslek grubu, gerek halkın yerlisi, gerek bebe emziren bi anadan gelen sorularla hayatın ne noktada bizi erebileceğini anlatıyor. Bitirmek ister misiniz bilemem ya da bitirdikten sonra rafa kaldırılacak bi kitap mı onu hiç bilememmmm!!!
29 Haziran
'..., dünyada en çok çocukları kendime yakın buluyorum. Onları seyrederken, en ufak şeyde bile, gün gelip de çok ihtiyaç duyacakları tüm erdemlerin, tüm güçlerin mayasını görünce, inatçılıklarında gelecekteki tutarlılığa ve karakter sağlamlığına, yaramazlıklarında dünyanın tehlikelerine teğet geçen mizah ve umursamazlığa bakınca, her şey öylesine bozulmamış, öylesine bütünlük içinde ki! '
Reklam