Gün boyunca yattım kanepede. Boş boş televizyona baktım. Kitap okumaya çalıştım biraz. Ama bir tek sayfanın bile sonunu getiremedim. Zihnimden düşüncenin kırıntısı geçmedi. Akşam olurken pencereden sokağı seyrettim. Perdeler çekilmiş, evlerin ışıkları yanmış, hava soğuk… Sokakta, her biri bir köşede titreşen kedilerin ve köpeklerin yalnızlığı içime dokundu. Hayvanların yalnızlığı içime dokununca salak dedim kendime. Bu onların doğası, sen kendine bak.
Aynı şeyleri yazmaktan sıkılıp bıraktım. Bu defa olağan dışı bir şey yok hayatımda. Hatta her şey fazla olağan. Belki yine hep aynı şeyleri yazarım: bugün hiçbir şey olmadı. Bugün de hiçbir şey olmadı. Bugün de.