Başka birinin yerine acı çekmenin o kişiye hiç bir faydası olmadığını biliyordum. Dünyadakı bütün kederleri detaylı biçimde, aynı anda ve birden düşünmeye başlayacak olsanız uyuyamayacağınızı ve bütün kahkaların daha boğazınızdayken öleceğini fark etdim. Lakin kişiyi endişelendiren ve huzurunu kaçıran şey, hayali acı değildir. Sadece kendi gözlerinizle görüb tanık olduklarınız sizi gerçekten sarsar.
Zaten insanın kaderini bilmesinden daha korkunç ne ola bilir? Her kes öleceği günü saati bilseydi, geriye sayım ne kadar zor olurdu, düşünsenize. Geçen her dakikayı bir tabut çivisi gibi algılamaz mıydık?