Adem'in yaratılışından bugüne kadar, yani insanın varlık sahnesine çıktığı andan itibaren doğru olan bir yasa vardır, o yasa da şudur: Önce insanın ihtiyacı vardır. Sonra insan refaha erişir. Daha sonra refah boşluk ve anlamsızlığa dönüşür, boşluk ve anlamsızlık isyana, isyan ise zahitlik ve öznelcilikle sonuçlanır.