Ayşe Ateş
@ayse_1992
21 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ah Vahidem..
Bazı kitaplar insanın içinde bir uyanış bir iz bırakır. Çok severek okudum Vahide nin hayatını. O kadar içten o kadar hayattan bir hikaye. İnsan bazen hayallerinden, umutlarından, ne olmak istediğinden vazgeçmek zorunda kalabiliyor. Ama can çıkmadıktan sonra içimizde bir yerlerde umut halen varolmakta. Vahide, günlerini terzilik yaparak, evdeki rutin sorumluluklarıyla geçiren bir kadındır.. Hayata dair beklentilerinden , hayallerinden sessizce vazgeçmiş gibi görünsede bu durağanlık aldatıcıdır. Yüreğinde babasına olan öfkesi, annesinin zoraki sessizliği, kardeşinin başına buyrukluğu her anlamda tam bir aile olamamışlar.. Yeğeni Deniz in soruları anne babasına olan merakı ve bir yandan sokakta büyüyen gerilimle bir anda düzenleri değişmeye başlar. Bu yüzleşmenin ortasında Balkan Savaşından derin izlerle çıkan sokak müzisyeni Adrian beklenmedik şekilde Vahide nin hayatına girer ve dengelerini derinden sarsar. İyileşmenin kapısı gerçekleri hatırlamakla ve uyanışla açılmaya başlar.. Hayat, her şeye rağmen hiç beklenmedik bir anda tutuyor insanın elini…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ustaca örülmüş, hayranlık uyandıracak kadar karmaşık bir hikaye .
Öyle sürükleyici ki sabah başladım yarım günde bitirdim. Elimden bırakamadım o kadar bağımlılık yapan bir kitaptı.
Doğum yapmasına günler kalmış bir kadının titrek eksizleri.
Ölmek üzere olan bir adamın karaladığı dağ silsilesi.
Okul defterinde evini gri bir lekeyle kapatan bir çocuğun resmi.
Geçmişte işlenmiş suçlarla bağlantılı dokuz tuhaf resim, sayfalar ilerledikçe delillere, okur ise her ayrıntıyı bir araya getiren dedektife dönüşüyor.
Tuhaf resimler, çizimlerin, krokilerin ve diyagramların arasına gizlenmiş ipuçlarıyla örülü, birbirine ustalıkla bağlanan öykülerden oluşan rahatsız edici bir yapboz, tüyler ürpertici ve adım adım tırmanan bir gizem…
Ah Osman ahhh…Alıntı
Akıcı,sohbet tadında hemen bir kahveyle karşımda bir arkadaşla konuşuyormuşum gibi hissettiren bir kitaptı bir solukta okudum bitti.. Bir aşk kitabından ziyade kadın katekterimizin Osman a vedasını okudum…
Bir kadının ayrıldıktan sonra yaşadığı ruhsal bunalımları zihninde ve kalbinde açtığı,ruhunda bıraktığı izleri yoğun bir şekilde anlatıyor. Osman dan ayrıldıktan sonra sanki o büyük boşlukta kendini yazmaya veriyor.. Yazdıkça içindeki o acı soğumaya başlıyor .. ilk başlarda ağlayarak bazen gülerek bazen dönüp kendi kendine kızarak belli bir süre sonra artık o ayrılık acısından kalan içindeki yangını söndürüp Osman a astalavista diyebilecek kadar güçlenen bir karaktere dönüşüyor….
(( Bu kaçıncı vedalaşmamız diye soracak olursan, sonuncusu derim. Bu mektuplarında sonuna geldik anlayacağın.. Gezegenin bir yerlerinde olduğunu bilmek benim için her zaman güzel. Lütfen soluk mavi noktamızda kalmaya devam et, ben öyle yapacağım.
Gülmeyi ihmal etme, sağlığına özen göster, soranlara selam söyle. Başka bir hayatta görüşmek üzere, Astalavista Osman!)))
Hikayenin kendini hafife alma hafifliği, aslında en önemli şeyi orta yaşlı bir adamın bir kocanın bir ebeveynin travmalarını açığa çıkarma cesaretini örtüp gizleyebilir. Depresyon belirtilerinin ardına saklanan asıl mesele derin bir yabancılaşma duygusu; yalnızlık anlaşılamama ve bir ruh eşinin yokluğudur. En mahrem duygularını adeta beklemeye almış halde herkesin önüne sermeye razı oluşu,yalnızca nitelikli bir tıbbi yardımın yokluğunu değil herşeyden önce umutsuz bir anlaşılma arzusunu ele verir….
Pavol Rankov bölümleri bilerek tamamlamamış ;neyse ki hikayesi açık kalmayı başarmıştır. Klinik , yazarın yalnızca küllüyatı içinde değil son yıllarda kadın anlatı perspektifinin ağırlık kazandığı çağdaş Slovak düz yazı bağlamında da güçlü bir erkek seslenişidir..
Bazen dünya, içimize kimsenin yaşamaması gereken bir şey düştüğünde ve bizi iyileştirecek profesörümüzü boş yere aradığımızda budalaca figürlerden oluşan panoptikona dönüşmüş tek bir absürt klinik olabilir..
