Bir şekil çizmeye başlıyorum, dünya şeklin yuvarlaklığının içinde, bense halkanın dışındayım; derken katılıyorum, içinde hapsoluyorum, bütünleşiyorum. Dünya bir bütün, bense dışındayım, bağırıyorum: 'Ah! Kurtarın beni, zaman halkasının dışına sonsuza dek savrulmaktan kurtarın!"
Sen insanoğlunun içindeki kurtsun, ne olursan ol, nereye gidersen git. İşte insanoğlunun içindeki bu kurt yiterse, insanlık da işte o zaman insanlıktan çıkar. İnsanoğlu içindeki bu kurdunu yitirmeyecek, ona kıyamete kadar gözü gibi, yüreği gibi bakacak. O kurt insanoğlunun şahdamarı, atan yüreğidir. Senin içindeki kurt da, işte insanlığın bu kurdudur.
Sahi bre Ali, yaşamamız, ölmekten bu kadar korktuğumuz, yaşamak ne işe yarıyor? Uğruna bu kadar alçaldığımız, zulmettiğimiz, haram yediğimiz, insan öldürdüğümüz yaşamak ne işe yarıyor?