Bugüne kadar kimse görmedi onu,barışı ararken yolunu kaybeden efsanevi güvercini,fakat o hala başlarımızın üzerinde uçuyor,korku içinde,kanatları yorgun.Bazen,o da sadece geceleri korkuyla sıçradığımıZda yukarıda,havada bir hışırtı duyarız; karanlıkta hızlı bir kovalamaca, kesik kesik bir uçuş,umutsuzca bir kaçış belki de .O güvercin,kanatlarının üzerinde tüm karanlık düşüncelerimizi taşır, korkularında tüm dileklerimizi.Orada gökyüzü ile yeryüzü arasında ürkek ürkek süzülen,yolunu kaybedenmiş bu güvercin,bir zamanların sadakatsiz elçisi,insanlığın atası Nuh’a bizim yazgımızı bildirir.Ve binlerce yıl öncesinde olduğu gibi dünya,birinin elini uzatıp”İmtihan yeterli “ demesini bekler ısrarla ve sabırla.