İnsan bilincinin öyle anları var ki, o anlarda hiçbir ses, hiçbir kelime o bilince işlemez. Kulak işitir, göz görür fakat bilinç kendine söyleneni anlamaz. Bu bilincin geçici bir inhitatı(çöküntü) veya tatile girme halidir.
Oluş harikasını görmeye, yeryüzüne dikilecek hiçbir Babil Kulesi kâfi gelmeyecektir ,kuleyi kendi yüreğinde yükselteceksin.O zaman ,o kulenin her cihetinden yeni bir harika göreceksin.
Hikmetle bakan göz için ,harika'nın ötesindeki harikayı gizleyen perde de bir harikayken ,hikmetsiz göze her harika bir perdedir. Birine ,perdeler harika görünürken, ötekine harikalar perde olur.