eyşan.
@aysenowski
kendim ve pencerem.
“Unutuluşu tadıyorum: İki kent arasındayım, biri beni bilmiyor, öteki de artık tanımıyor.”
her an şikayet halinde herkes
Çoğu insan hayatını, değiştiremeyeceği şeylerle boşuna isyan ederek, değiştirebileceği şeylere pasifçe teslim olarak, asla arasındaki farkı öğrenmeye çalışmadan her iki durumda da kronik bir kendini suçlama ve kendinden şüphe duyguları içinde geçirir.
“Ben hiç vazgeçme sözcüğünü kullanmam, ben sevinç içinde hayatın, sevginin, dünyanın güzelliklerini, varoluşunun tadını çıkart diyorum, her şeyin tadını çıkart. Dünyevi olanı kutsala dönüştür. Ve sonrasında dolaylı olarak bir nevi vazgeçiş gerçekleşir. Ama bu olur sen yapmazsın,. Bu bir eylem değil, oluştur. Aptallığından vazgeçmeye başlarsın; pislikten vazgeçmeye başlarsın. Anlamsız ilişkilerden vazgeçersin. Fakat ben onu vazgeçiş olarak adlandırmıyorum, ben ona anlayış, farkındalık diyorum. Şayet elinde elmas olduğunu düşündüğün taşları taşıyorsan sana taşlardan vazgeç demeyeceğim. Ben sadece “Dikkat kesil ve tekrar bak!” diyeceğim. Sen kendi kendine onların elmas olmadığını görürsen onlardan vazgeçmene gerek var mı? Onlar kendiliğinden ellerinden düşüverecektir. Aslında hâlâ onları taşımak isteyecek olursan büyük bir gayret sarf etmen gerekecek. Hâlâ onları taşımak istersen büyük bir irade göstermen gerekecek. Fakat bir kez onların değersiz, anlamsız olduğunu gördükten sonra onları fazla uzun süre taşımayacaksın; onları fırlatıp atacaksın. Ve bir kez ellerin boş kaldığında, gerçek hazineleri arayabilirsin. Ve gerçek hazineler gelecekte değildir. Gerçek hazineler tam şimdi, buradadır.”
Sana şu veya bu olduğun söylendi ve sen de bunu kabul ettin. Şu veya bu olma oyununu oynamaya başladın ve kimse sana kim olduğunu söylemedi; kimse söyleyemez. Onu ancak sen keşfedebilirsin.
