Ebubekir (r.a) Efendimize:
“Ya Rasulallah, bana bir dua öğret, namazda onunla dua edeyim” deyince Efendimiz ona şu duayı öğretti:
اَللّـٰهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي ظُلْماً كَثِيراً، وَلاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ
فَاغْفِرْ لِي مَغْفِرَةً مِنْ عِنْدِكَ، وَارْحَمْنِي، إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُور الرَّحِيم
"Allah’ım! Ben kendime çok zulmettim. Günahları bağışlayacak ise yalnız Sensin. Öyleyse tükenmez lütfünle beni bağışla, bana merhamet et. Çünkü affı sonsuz, merhameti nihayetsiz olan yalnız Sensin,” de.
(Buhârî, Ezân 149, Daavât 17, Tevhîd 9; Müslim, Zikir 48)