yeryüzünde benim için her şey sona erdi. Burada, artık bana ne iyilik ne de kötülük yapabilirler. Bu dünyada umacağım veya korkacağım hiçbir şey kalmadı, mutsuz bir ölümlü, Tanrı gibi duygusuz, uçurumun dibindeyim…
Bana işkence edenler olanca kinleriyle bana acı çektirmek için başka başka tertipler düşünürken; durmadan yeni darbeler indirip işkencelerinin etkisini sürekli taze tutarken bir şeyi unuttular. Oysa bana biraz umut ışığı bırakacak kadar becerikli olsalardı, hâlâ ellerinde olacaktım.
Sonunda bütün gayretlerimin ve üzüntülerimin boşuna olduğunu görüp, alınabilecek tek karara vardım ki, o da kadere isyan etmeden boyun eğmektir. Acı ve boşuna bir direnişini verdiği yorgunluk ile uzlaşmayan o boyun eğişin sağladığı huzur ile derdimi unutabildim.
Şimdi onun hayatta gördüğüm en sersem yaratık olduğunu düşünüyorum; insana özgü aptallığı, maymunun doğal salaklığını zerre kadar kaybetmeden harikulade bir biçimde geliştirmişti.