"her doğan çocuktan izler taşıyorum
yorgun, ağlayan, susamış
tarihin gecikmiş sabahı öncesinde
başları yastıklarından kaymış
uyuyan
çevresinde meleklerin kanat çırpışlarından bir serinlik
çocuklardan
izler taşıyorum
önce ben tanıyorum onları
gözlerinden bir bakışta ben anlıyorum ne haldeyseler
onlarla ağlıyorum
onlarla ağlamak güzel
elbiselerinde yağmur ıslaklığı
Allahım bu çocuklar
aydınlığı, inceliği, rüzgârı bu ülkenin
utanıyor onları gören, aynada kendisini görünce
onlar ki
umurlarında değil insanlar
yürüyorlar
onlar ki
insanlara aldırmadan
beyaz bir şarkı söylüyorlar"
m.idris