Ayşe Nur
@aysevenur
"rüya göremiyorsan otur şu ağacın ya da
bu ağacın altında rüya tasarla
hangisinin kökleri göğe uzanıyorsa"
9 Eylül Üniversitesi İlahiyat Fakültesi
30 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
el Kâbıd ve el Bâsit isimleri üzerine
fatma bayram hocayla tanıştıran Allah'a hamd olsun.
ilmini artırsın biz de nasiplenelim.
her bir ismi şerifi okuduğumda keşke şu cümlelerin her birini ezberleyebilsem diyorum içimden.
meğer sıkıntıda ve ferahlıkta, hüzün ve sevinçte her bir ismine sığınabilirmiş kulları.
'darlık da ondan bolluk da:
Kâbıd - Bâsıt'
"ruhların verilip alınmasından, rızıkların dağıtılmasına kadar her alanda kabz veya bast hâlini müşahede edebiliriz.
sadreddin konevi'nin güzel tarifiyle Kâbıd eşyayı kabzasında tutan, Bâsıt ise yayandır. O dürdüğünde hiçbir kuvvet işe yaramaz; yaydığında ise hiçbir şeye ihtiyaç kalmaz."
bu iki isim, isim formunda oldukları halde kuran-ı kerim'de daima fiil olarak gelmişlerdir. bu durum bizlere bolluk ve darlığın sürekli ve mutlak bir kanun olmadığını, hayatın çeşitli dönemlerinde birinin veya ötekinin yaşanacağını gösterir.
iki hâl de sınırsız ve sonsuz değildir.
kabz halinden kurtulmaya çalışmak yerine bunun geçici bir imtihan olduğunu kabullenmek, sabır göstermek gerekir.
kabz halimizde de bast halimizde de bizden razı ol Allah'ım.
efendimizin sık sık yaptığı duayla bitirelim:
'Allah'ım senin bol bol ihsan ettiği azaltacak, azalttığını artıracak, saptırdığını hidayete erdirecek, doğru yola yönelttiğini saptıracak, vermediğini verecek, ihsan ettiğine engel olacak, rahmetinden uzak kıldığını yakınlaştıracak, rahmetine yaklaştırdğını da bu nimetinden mahrum bırakacak hiç bir kimse yoktur. Allah'ım bize rahmetinden, lütfundan, bereketinden ve geniş rızık hazinelerinden bol bol ihsan eyle'
amin.
tuğba çoşkuner edebiyat okumaları kapsamında öğrendiğim bir eser oldu. hakikaten bir sözlük. ben hayran olarak okudum. pek çok eser ismini buradan öğrendim. orhan pamuğun benim adım kırmızısını umberto eco'nun gülün adı kitabını bir önceki metin olarak aldığını öğrendiğimden beri iki kitabı birlikte okuma planım var. roman içi teknikler hakkında bilgi edinilebilicek çok zengin bir eser. içeriğindeki bilgiler dahilinde artık okuduğunuz bir kitabı daha kapsamlı ele almadan edemiyorsunuz. edebiyat severler için dönüp dönüp başvurulacak bir başucu kitabı.
ba yıl dım. her ne kadar kasvetli ilerlese de bir avuç çocukla birlikte bir adada yaşadım. kurtarılmayı bekledim. sağduyumu korumaya çalıştım. bir avuç çocuğun içindeki zalimliği öne çıkarsa da kitap yazarın bunu ikinci dünya savaşını görmüş ve bu süzgeçten geçirerek yazdığını aklımın bir köşesine yazıyorum. ama hala çocuklar gözümde masum. onlara kötülüğü öğreten biziz. yazar gibi direkt içinde var olan bir caniliği kendilerinin beslediği düşüncesini hristiyan inancının bir getirisi olarak kabul ediyorum. neticede tertemiz dünyaya gelen bebeklerini dahi kirlendi diye düşünüp vaftize tâbi tutuyorlar. neyse bu benim beyin meteforum tabi. yazarın inancı var mı varsa nedir onu da bilmiyorum.
hasılı dünyanın tüm çirkinliğini küçücük bir adaya sığdırmış yazar. iki kavram var iyi ve kötü. çocuklar birer temsil. peki ya biz büyükler içimizde hangi tanrıyı besleyip büyütüyoruz? mühim olan bu. dünyanın haliyle her şey ortada da olsa iyiliği beslemeye sağduyuyu korumaya devam edelim.
disiplin içerikli kitapları okumadan evvel okunması gerekli. bence. iki yaş tam ideal bir dönem bu kitabı okumak için. öncesi erken sonrası geç olur benden söylemesi.
çünkü içerek itibariyle oyun oynayarak iletişim kurmayı, travmayı, kriz anlarını atlatmanın mümkün olduğundan bahsediyor kitap.
bu da çocuğunuzun size kendini oyun yoluyla açık edebileceği yaş olan ikiye götürüyor.
ben bunu da demirbaş listeme ekledim.
yangında önce kurtarılacaklar listesi de olabilir bu.
tam evden çıkacağımız sıra giyinmemek için kuytu köşe kaçan evlatcağzımı şıp diye giydirme yöntemi buldum.
okuyunca " ne var yea bunda her şeyi oyun yap " işte gibi bi şey denilebilir. bunu bekar olan der. çocuğu olmayan der. ebeveyn olunca işleyen kafanızın nasıl işleyemediğini olayları bir de siz kördüğüm yaptığınızda konuşuruz. neyse alın alın okuyun.
aşı stresini de biz kitabın yönlerdirmesiyle atlattık.
bunu pek çok yerde görmüşsünüzdür 'küçük prens' gibi bir kitap diye. onun gibi olması güç yeri hala ayrı. ama momo da kendi başına çok samimi sıcak insanı sevgi pıtırcığına dönüştürecek bir kitap. yaşadığım zamanı onun gözünden gördükçe otomatik birer hayatımız olduğuna iyice kâni oldum. ama bunu robotlaşmadan yaşanılan birer âna dönüştürecek olan da yine bizleriz. nasıl mı?
"yol üstünde oynayan çocukları gören sürücüler arabalarını durdurup onlara gülümseyerek bakıyor, hatta bazıları araçlarından inip onlarla beraber oynuyordu. caddelerde karşılaşan tanıdıklar durup birbirlerinin hatırlarını soruyor, ayaküstü sohbet ediyorlardı. işe gidenlerin artık pencere önlerindeki çiçekleri seyredecek ya da küçük bir kuşa yem atacak kadar vakitleri vardı." momo böyle kurtulduğunu anladı dünyanın.
behçet necatigil'in dediği gibi
'siz geniş zamanlar umuyordunuz
çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek' sırasını bırakıp anın keyfine varmayı hatırlatıyordu momo. seviyorsan git konuş benceyi özetlemiş. taktik maktik yok. bam bam bam.
kendi kalbimizi hatırlarsak zarif adamın kafamıza vurar gibi bize söylediği, o zaman kendi dünyamızı kurtarırız. kimbilir başkalarının dünyalarına da ışık oluruz. neydi "derken karanfil elden ele".
çok mısralı oldu bu inceleme. ben buna zaten inceleme de demem. ama ruhsuz ilerleyen adımlara bir anlık nefes katmak adına okutun bu kitabı. küçük ve unuttuğumuz ayrıntıların güzelliğini kafanıza dan dan diye vuruyor.
ayşe ve nur bunu kim okuyorsa ya da okumuyorsa da kendi dünyasına geri dönüyor.
