Tevrat'ta anlatılan birkaç tane hikayenin anlatılmamış, bilinmeyen, genel olarak merak edilmeyen fakat bir o kadar da önemli kısımları konu edilmiş. İlk hikaye olan Rahel Tanrı'yla Hesaplaşıyor hikayesinde Rahel'in Tanrı ve merhameti uğruna yaptığı fedakarlık, her şeye göz yumup göğüs gerdiği zorluklar beni derinden etkiledi. Kitabın yazım dili de menkıbelerden oluşması sebebiyle daha şiirseldi, devrik cümlelerden oluşuyordu. Bu özelliğinin hikayenin çarpıcılığını artırdığını düşünüyorum. Son hikaye olan Ölümsüz Kardeşin Gözleri ise insanın ne yaparsa yapsın, kendini her şeyden soyutlayıp bir köşeye çekilsin, yine de günahsız olamayacağını anlatıyor. Hikayenin ana karakteri savaşçı Virata'nın yaşadıklarından ötürü mesleğini bırakması, insanların hayatını bir şekilde olumsuz etkileyip günahkar olduğunu düşünmesi ve bu durumu değiştirmeye çalışması fakat ne yaparsa yapsın özgür olduğu sürece günahkar olduğunu fark etmesi de gerçek hayattaki ahlak yargılarımız hakkındaki birçok şeyi açıklıyor. En sonunda Virata'nın tekrardan Kral'ın emrine girmesi ve köpeklerine bakıcılık yaparak günahsız ve eskisine göre hiç tanınmayan bir insana dönüşmesi de oldukça şaşırtıcıydı ve aslında insanların birbirlerine olan bakış açılarını oluşturan en önemli şeyin mevkileri olmasını gösteriyordu. Fakat önünde sonunda hikayeden öğrendiğimiz şey, insanın günahsız olamayacağı, insanı var eden şeylerden birinin özgür eylemleri ve sonuç olarak günahları olduğuydu.
(Fazla uzun oldu biliyorum, çaktırmayın)