Ayşegül
@aysselug
Endüstri Mühendisi
Yüksek Lisans
İstanbul
3 Şubat
143 okur puanı
Nisan 2014 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Siz Batılıların dertleri açıklayacak şeytanlarınız olmaması”. kendi kötülüklerinizle tek başınıza yüzleşmeniz gerektiği anlamına gelir.
İnsanın suçu, hatayı, içindeki karanlığı üzerine atıp kaçacağı bir “Şeytan” figürü yoksa ne olur? Bütün o ağır yükü kendi zihninde taşımak zorunda kalır.
Cennetin Doğusu, insanın içindeki o en çiğ iyi-kötü savaşını ve vicdanın çoğunluğa asla itaat etmeyen yalnızlığını yüzümüze çarpıyor. Cal’ın çırpınışları, Lee’nin bilgeliği ve finaldeki o özgürleştirici fısıltı: Timshel (Seçebilirsin).Ne kadar tökezlersek tökezleyelim, doğru yolda kalmayı ve iyi olmayı seçmek her zaman bizim elimizde.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sevinç bir kez sevincin düşmanı olunca…
Kitabı bitirenler bu cümlenin anlamını çok iyi kavrayacaklar.
Amin Maalouf’un yalın ama etkili anlatımlarıyla bir çırpıda bitiveriyor kitap. Geçmişi, arkadaşlıkları düşündükçe inciniyor onlarla birlikte geleceği kabulleniyorsunuz. Amin Maalouf un herhangi bir kitabını okuyan mutlaka diğerlerini de okuyacaktır zaten. O yüzden tavsiye ilgisini çekene edilir.
Yalom'un kitapları uzun yorucu bir yolculukta mola vermek gibi. Bir durup nefes almak, dünya varmış demek gibi.
Yaşayanların bir hayli acı çektiği olayları kullandığı kelimelerle öyle yaşanılabilir hale getiriyor ki sıkılmadan, bunalmadan hepsinin sonunu merakla okuyor insan. Garip bir şekilde tüm hikayeler ufakta olsa dokunuyor, sarsıyor. Kendisinin de dediği gibi sadece iyi bir psikoterapist değil profesyonel bir yazar. Kendi yorumlarını yaparken yanında okuduğu filozofların fikirlerini de ara ara serpiştirmesi tuzu biberi. Mesela Sokrates'in "üzerine düşünülmemiş bir hayat yaşanmaya değmez" sözü Yalom'un olay örgüsünde çok daha anlamlı bir hale geliyor. Ne için yaşadığınızı, hayatınız da bir anlam aramaya itiyor. Ölümün ne kadar yakınında veya uzağında olduğumuz belli değil ama Ellie'nin de dediği gibi " Ölüm veya acı çekme fikrine sırt çevirmek gerekmediğini ama bunlara uzun uzun alan ve vakit ayırmanın da lüzumu olmadığı" hayatımızı nasıl yaşamamız gerektiğini öğrenme çabasında olmamız gerektiğini işliyor içinize. Ölümün eşiğinde olan kanser hastası Ellie'nin ölüme öncülük etmek tabirini Nietzsche'nin " Neden'i olan, Nasıl'a katlanır" sözüyle öyle bir vurguluyor ki etkilenmemek elde değil.
Kitabın ilk sayfasında ve son hikayesinde de özellikle paylaştığı;
"Hepimizinki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi. Her şeyi unutmuş olacağın günler kapıda, her şeyin seni unutacağı günler yakın. Bil ki çok geçmeden hiç kimse ve hiçbir yerde olacaksın." Marcus Aurelius'un Düşünceler kitabında ki paragrafıyla bitireyim. Naçizane tavsiyedir okumak isteyene.
Ah Mücella!
Kimimizin annesinin, ablasının belki de kendisinin gençlik dönemine denk gelen bir zamanda yaşayan Mücella'nın öyküsüdür bu. Dönemin geleneklerini, göreneklerini, sosyal ilişkilerini, siyasi çalkantılarını basitçe yaşam mücadelesini en güzel kelimeleriyle anlatmış Nazan Bekiroğlu. Sanki ruhunuz o döneme gidiyor ve tüm olayları görünmezlik pelerininin altında izliyorsunuz. Mücella için olmadık yerde ümitleniyor, mahallelinin derdiyle dertleniyorsunuz. Yeri geliyor gözyaşınızı tutamıyor tutmak istemiyorsunuz. Anlatım dili olaylar o kadar samimi dile getirilmiş ki yaşanmışlıklar, yaşanamamışlıklar boğazınızda bir yumru olup kalıyor. Kısaca bu belki sıradan hikayenin mükemmel anlatımına sizde ortak olup dört gözle okuyup yazılanları süzgeçten geçirdiğinizde çıkaracağınız bir çok ders var aslında.
Kışın ortasında sıcacık yanan sobanın yanında oturmuş izlediğim bir çocuk sinemasıydı sanki. Ah çocukluk! O safça duygular o kadar güzel dile getirilmiş ki sarıp sarmalıyor çocukluğunuza dönüveriyorsunuz.
