Ayşe Nur
@ayssevenur
Kalamam hayatın köşesinde, o zaman keyfi neresinde...
ayssevenur.substack.com
Sanat-Kültür-Doğa-Sinema-Tiyatro-Fotoğraf
Master
Dünya
277 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Üzeyir Karahasanoğlundan okuduğum üçüncü kitap bu, dili okumuş olduklarımdan biraz farklı ama bu farklılık bi o kadar heyecan vericiydi.
Yani nasıl desem sanki kelimelerle yazarın hayatını okumuş gibi hissettim...
Her cümlesi kendi hayatından bir aynaydı. İçini açmış gönlünü göstermiş, bak ben böyleyim demiş.
İnsanın kendini ifade edebileceği kelimeleri seçebiliyor olması ne güzel. Ferah ama ufaktan da gri bir his kaplıyor içinizi, anlatılmak istenen ve ötesi var mı acaba diye düşünceler geliyor yazılan gibi "Her insanın farklı bir hikâyesi, her hikâyenin farklı bir güzelliği, her güzelliğin farklı bir yorumu vardır. Kendinize, kendi hikâyenize odaklanın ki içinizdeki güzellik kolayca açığa çıksın."
Ve bugün ben de -Übeyid (Üzeyir KRHSNL) okudukça içimdekileri bir bir dışarı taşırmak istediğimi fark ediyorum. Daha evvel yaşamadığım bu hisle sarmalanmışken cesaret edip- de başlıyorum yazmaya... Öneririm, okuyun
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ne diyeceğimi gerçekten bilemiyorum... Zeynep Alpaslan ile tanışmam 1 buçuk seneyi bulacak ve ben "yalnız değilmişim" hissi ile yeni hayat kararları almaya başladım. Substack'daki yazılarından sonra bir de kitabın tadına bakmak istedim...damağımda kaldı, o kadar tanıdık ve tatlı bir tat bıraktı ki yazıları sarıp sarmalıyor, tavsiye ederim
Bundan birkaç sene önce sq ruhsal orman okulları eğitimi adı altında eğitime gönüllü olarak katıldım, eğitim ilerleyişi sonradan çok farklı anlamlara ve benim için de merak konusu olan üç büyük kitaba geldi; gizli mecazi anlamlara evrildi ve beni heyecanlandıran bu konuların karşıma çıkması kader çizgimde beraber yürümem gerektiğini düşündürmüştü....
Devam ettirmem gereken, yolun sonunu görebileceğim ve bitirebileceğim, o büyük anlamı sonunda benim de anlayabileceğimi sanmıştım. Varoluş yolum gibi gelmişti.
Uzun bi süre devam ettim, zannettim ki bilgeliğin gerçek yolunda ki gibi büyük bir sevgi, hayata uygulanabilir bilgiler, son olarak da herkesin izleyebileceği o yol'u ben de anlayacaktım...kendi içimde sorgulamalara başladım... Petrus haklı mıydı??
Baktım yolun sonu ne sevgiye ne sonsuz bilgeliğe evriliyor, yolun sonunun olabileceğini düşünmem benim hatam ama yine de kimse o çobanın varsa ki onu da bilemiyorum, içimdeki sorulara cevap bulamadı...
Belki de çok kişisel ve kendime saklamam gereken bir şeydi anlamlandırmam gereken şeyler vardı ama ben içime dönmekten korktum sonuç olarak güven sarsıcı da oldu benim adıma... Büyük bir hayal kırıklığı yaşadığım bir kaç sene sonra şu sözleri okumak içime su serpti...
"Ben ne diyebilirim ki? Duyumsadıkların sana ait, bana değil." Hayatının o zamanlarında yaşadığımız coşkusunu şimdi yaşıyorum...
Aşmamız gereken yolun uçsuz bucaksızlığını ve uzayıp gittiğini düşündüm....ve bu yolun içimizde olduğunu birinden ya da kişilerden öğrenilmeyeceğini sonuçta duyumsadıklarım bana aitti....
Yine de bugün bir tohuma dönüşmüş ve yeniden doğmuştumm toprağın ve uykunun çok rahat olmasına karşın, "yukarıdaki" hayatın çok daha güzel olduğunu keşfetmiştim.... Her zaman istediğim kadar yeniden doğabilirdim.
Şimdi düşünüyorum da, insanların
Puan vermedi·320 syf.··
Beğendi
·2025 16. kitabı
·59 günde okudu
·Okunma: 28 Haziran 2025 13:37
Zamanını bekliyormuş 59 gündür elime alıp bırakıyor başka kitapları okuyordum. Bu kitap hakkında bir yorumum yok; bana çok dokundu, kişisel mesele haline getirdim, bu yüzden önerip önermemem konusundaki görüşüm, öznel yorumumdan öteye gidemeyeceğinden, kitabı tekrar okumak gerektiğinin düşünerek, ikinci el kitapçıma teşekkürlerimi sunuyorum.
Bu kitabı ortaokul yıllarımda okuyup, "aaa ne kader güzel diyip, kapamış ve bir kenara koymuştum" yanlış hatırlamıyorsam, sınav için okumam gereken zorunlu bir kitaptı. Şimdi çok iyi anlıyorum Santiago'nun hırslı bir şekilde yoluna devam etmesi gerektiğinin benimle bağdaşan özelliğini. İstemeden yıllar içinde kitabı içerlemişim. Ben de Santiago olmuşum...
Manolin gibi sadık ve sadece yanımda olmak isteyen kişileri de onlara iyi gelemeyeceğim ve karşılarına çıkan güzelliklerden mahrum bırakacağım gerekçesi ile uzaklaştırmışım.
Sadece sen olduğun için yanında olduğunu bildiğin insanları hayatta ayırt etmek gerçekten çok zor. Neden hep bir şeylerin yaşanması ve sonradan akla dank etmesi olayı gerçekleşir bilmiyorum ve neden insanın içinde her daim 'artık çok geç kaldın' hissi kocaman bir siyah nokta olarak yer alır. Ve o karanlık giderek büyür ve içini yer....
Manolin daha fazla mı söyleseydi ihtiyarın kendisi için değerli olduğunu, bu durum yaşananları da aynı kılar mıydı?
İhtiyar bu kadar cesaretli olabilir miydi; Manolin yanında olsaydı...
Yollar bazen hep ayrı mı gitmek zorundadır, sonradan daha sağlam birleşebilmesi için...
Bilmiyorum çok içerliyorum. Ama çok seviyorum bu kitabı, bana her zaman dokunur. Unutmuşum yine hatırladım, çok da iyi oldu. Öneririm
