Aysu
@aysukorkmaz
48 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Varoluşçu psikoterapi -kendisiyle karşılaştığım ilk andan beri- kalbimde bambaşka bir yere sahip. Bana oldukça iyi gelen bir yanı var. Ne zaman varoluşçu bir psikoterapistin eserini okusam adeta kalbim yumuşuyor. İnsan olduğumu, hatalarım olabileceğini, seçimlerimin ve seçimlerimin sorumluluğunun bana ait olduğunu, yaşamımı kendim inşaa ettiğimi ve daha bir çok şeyi hatırlıyorum. Özgürleştiğimi hissediyorum. Kendime şefkatle sarılıyorum, rahat bir nefes alıyorum sanki.
Kitapların bize bir şeyler fısıldadığına inanıyorum. Sanki “Hadi beni oku, şu an tam zamanı” (ya da benzeri) gibi şeyler söylüyorlar. Bu kitap, bildiğim fakat bir süredir unuttuğum şeyleri tekrar hatırlattı bana. Sık sık hatırladığım fakat sık sık da unutmaya meyilli olduğum...
Bana nasıl geldiğini bir kenara bırakıp nasıl bir kitap olduğundan bahsedecek olursam şunları söyleyebilirim; Kitap sadece ruh sağlığı çalışanlarına yönelik olarak yazılmamış, terimlerden kaçınılmış ve oldukça sade bir dile sahip. Size hazır reçeteler sunmuyor. Fakat size, kendinizi keşfetmeniz için bir davetiye gönderiyor. Aynı zamanda farklı bakış açıları sunuyor. Tavsiye edebileceğim ve başucuna koyup ara sıra okumanın da size iyi gelebileceğine inandığım bir kitap.
Bana gerçekten çok iyi geldi. İyi ki geldi!
Hepimizin ortak yaşantıları olsa da, her birimizin birbirinden farklı yaşam yolculukları var. Umarım sizlerin de yaşam yolculuğunda karşılaşacağı bir kitap olur bu kitap. Belki size de çok iyi gelir. Kötü gelirse de olsun, oradan da kendinize dair anlayabileceğiniz ya da keşfedebileceğiniz bir şey bulabilirsiniz elbet.
Reklam
Normalde bu tür kitaplar okumayı sevmiyorum. Birkaç kişi bana, bu kitabı önerip önermeyeceğimi sorduğunda: “Bu kitap madem bu kadar merak ediliyor, çok satılıyor ve okunuyor ben de bir okuyup inceleyeyim” dedim kendi kendime. Kitabı birçok açıdan beğenmedim hatta bazı noktalardan rahatsız oldum diyebilirim. İncelemelere baktığımda ise genellikle (hatta neredeyse hepsi) olumlu incelemelerdi. Elbette kitabı beğenenler olabilir fakat bu kadar beğenilmesine de şaşırdım doğrusu. Bana kalırsa kitapta bireysel farklılıklar biraz göz ardı edilmiş, bazı noktalar yanlış mesajlara yol açabilme eğiliminde (ben bazı bireyler açısından böyle bir sonuca yol açabileceğine inanıyorum) ve her şey çok kolaymış gibi listeler mevcut. Oysa değişim sandığımızdan daha zordur. İçerisinde çoğunlukla geri adımları barındırır. Hazır olma, ihtiyacını fark etme, kendi içine dönüp bakma, kendini anlama ve tanıma, sabır ve kararlılık gerektirir.
Özetlemem gerekirse burada yazanlar yanlış gibi bir ithamda asla bulunamam. Kaldı ki haddim değil. Ayrıca kitabın içerisinde bilimsel bilgiler ve kanıtlanmış yöntemler de yer alıyor. Ama birçok açıdan sunuluş tarzı eksik ve bazı noktalar kişisel yorumlamaya çok açık bana göre. Kitabı beğenmedim ve önerebileceğim bir kitap değil.
Kitabın gerçekten çok akıcı olduğunu söyleyerek başlamak istiyorum. Farkındalık yaratma açısından faydalı olacağına inanıyorum. Okurken bence şunu kendimize hatırlatmak kıymetli: Burada belki daha önce bakmadığım bir açı, farklı bir bakış açısı var. Okurken kendime uygun, işime yarayacak, beni dönüştürecek ve bana iyi gelecek bilgileri içerisinden alabilirim. Bunlara hazır olmayabilirim fakat hazır olduğumda bana uygunsa bu bilgileri ya da farkındalıklarımı kullanabilirim.
Kitabı okurken ne ebeveynlerinizi ne de kendinizi yargılamanızın, suçlamanızın size bir faydası olmayacaktır. Kitabın özünü kavrayarak, yeni bir akış açısı sunması için kendimize izin vererek ve kendimizi tanıma noktasında ipuçlarından faydalanarak okursak çok tatlı olur sanki.
Kitaplığımda görüp “Bu kitabı alalı yıllar oldu, okumanın zamanı geldi de geçiyor” diye geçirmişim aklımdan iyi ki. Okuması öyle keyifliydi ki. Sanırım gerçek hikayelerin insanı kendine doğru çeken bir yanı var. Biraz uzun bir kitap olduğunu kabul ediyorum fakat okumaya başladığınızda kitap sanki daha az sayfadan oluşuyormuş gibi gelmeye başlıyor. Bir yaşamın detaylarını bildikçe, insan o yaşama tanıklık etmiş gibi hissediyor. Füreya’nın seramikle olan ilişkisi ve anlam arayışı aklıma logoterapiyi getiriyor. “İnsan hayattaki anlamını bulamamışsa, dünya o kişinin ışığından mahrum kalır”. Füreya, eserleriyle birçok kişiye ne güzel ışık olmuş diye düşünürken incelememi burada sonlandırıyorum. Keyifli okumalar:)
Sevdiğim bir arkadaşımın, hayatımda sevmediğim tek kitap bu oldu demesi üzerine merak ettim, okudum. Beğenmemesi üzerine düşünüyorum da aile bağları yıpranmış, benzer hikayelere sahip bireyler için kitap hüzün verici ve can sıkıcı olabilir. Yaşananları hatırlatması ve umutsuz, öfkeli hissetirebilmesi vb. sebeplerden. Aynı şekilde kişi için, kitap beklenen sonu vermiyor olabilir. Ben kitabı okurken tamamen aileye odaklanarak okudum. Kısa fakat bakıldığında çok şey anlatıyor. Umutsuzluk hissi uyandırıyor biraz. Fakat yazarın hayatını da okuduğumda kitaba başlamadan hayal etmiştim böyle bir his yaşayabileceğimi. Görülecek şeyler var hikayenin içinde, Türkiye ne yazık ki mutlu aile hikayeleriyle dolu değil (Bu, içinde bulunduğumuz ve gördüğümüz, yaşadığımız ülke olması açısından söylenmiştir). Yabancılaşma, kopma durumları (aile bağlarının zayıflaması) çok sık karşımıza çıkan bir tema. Üstüne düşünülmesi gereken konulardan birisi. Kitabı önerir miyim sorusuna evet ya da hayır diyemiyorum. Fakat kitapta üstüne düşünülecek konular olduğu bir gerçek. Herkes buradan bir ders çıkarabilir mi bunu da bilemiyorum. Ama düşünmenin yanında bir de uygulamaya geçebilsek ne güzel olur değil mi?
Reklam