“ Söylesene” dedi, “ sence sefil haldeki biri mi,
yoksa mutlu biri mi daha iyi adaklar adar,?
“ Mutlu biri elbette.”
“ Yanlış,” dedi.“ Mutlu biri kendi hayatıyla meşguldür. Kimseye minnet borcu olmadığını düşünür. Ama onu soguktan titret, karısını öldür, çocuğunu sakat bırak, o zaman dualarını duyarsın. Sana kar beyazı bir süt danası alabilmek için ailesini bir ay aç bırakır. Parası yeterse yüz tane alır.”
Gerçeklerin sıradan dünyasında kötüler cezalandırılmaz, iyiler ödüllendirilmezdi. Başarı güçlülere bahşedilir, başarısızlık zayıflara dayatılırdı. O kadar…