İyi insan olmak, ya da kötü olamamak aptallık mıdır? enayilik midir? 'ben çok safım, herkesi kendim gibi biliyorum, iyi niyetim hep kullanılıyor' diye geçinen uyanıklardan bahsetmiyorum. onlar av peşindedir, av olamazlar. Tarife uyduğu halde kendisini övmek istemeyecek kadar mütevazi salakları diyorum. Başkası pahasına kendini düşünmek, bu nebze bencil olmak nedir ben hiç bilemedim. Kimsenin beni kucağına almasına izin vermedim aman beli incinmesin diye, birini kırdığımda ben ondan daha çok kırıldım. Beni kıranı ise hemen affettim. Bana yapılmasını istemediğim hiçbir şeyi başkasına yapmadım. Sandım ki bana da yapmazlar, neden yapsınlar ki ? ya da nasıl yapabiliyorlar hakikaten? içlerinden bir ses kızmıyor mu onlara vicdan mıdır nedir? işte bu sebeptendir ki ben hayal kırıklığına hiç doymadım. konduramadıklarım kıydı bana. 'olsun, insanları tanıyorum, dersimi aldım' diye avundum ama yalan. Bir insan kendisine yapıldığında üzüleceğini bal gibi bildiği bir şeyi başkasına göz göre nasıl yapar ben hiç anlayamadım. Benim gibi insanları müzeye kaldırın. Tükeniyoruz.. Tüketiliyoruz.