Ayten
@aytenysfzd
Konusu ve anlatım şekliyle 'değişik' bir roman. Konusundan bahsetmeyeceğim, diğer yorumlarda bence olabilecek en iyi şekilde konusu aktarılmış. Benim ilk dikkatimi çeken üslup. Kitabın başlarında, olayların giriş aşamasında yazar bizimle konuşuyor. Bir masada oturursunuz, arkadaşınız bir hikaye anlatır ya; işte neredeyse o tatta başlıyor kitap. Karakterleri tanıdıktan ve hikayeye girdikten sonra ama bu anlatım biçimi bence değişiyor ve yazar kendisini geri çekerek sadece hikayeyi aktarıyor.
Konu açısından farklı, yazarın çok değişik bir hayal gücü var. Bir yerden sonra herkes gibi siz de olanları kabullenerek bir sonraki olayı bekliyorsunuz.
Ve ek olarak; hikaye Tormod üzerinden akıyormuş gibi görünse bile ben baş karakter olarak Siv’i gördüm. Onun karakteri, karakter gelişimi ve s. gerçekten derin işlendiğini düşünüyorum. Siv’e hem gıcık oluyorsunuz, hem de onu çok iyi anlıyorsunuz.
Kitaptan daha fazla etkileyici olan şey, aynı hikayenin aynı yazar tarafından farklı yıllarda iki kez yazılmış olması ve bu yıllar arasındaki farktı. İlk (zamansal sıralamada ikinci) hikayede yazarın dilinin geliştiğini fark ediyorsunuz. Hatta sanki iki farklı kişi yazmış gibi bir his bırakıyor, belki de yazarın üslubuna tam olarak aşina olmamamdan kaynaklanıyor.
Genel olarak kitap akıcı, bir oturuşta bitiyor.
Öncelikle kitabın ismi ilgi çekici olsa bile, orjinalinden bu kadar farklı çevrilen isimleri sevmiyorum. Kitaba daha uygun olmasına rağmen, ki bence değil, yazara saygıdan orijinal çeviri bence daha değerli.
Kitap benim için tahmin edilemezdi; gerçeği öğrenmemize sadece 3-4 sayfa kala anladım.
Genel olarak akıcı bir kitaptı ve kendi alanında değerlendirildiğinde iyi bir eser olduğunu düşünüyorum. Yazarın ilk kitabını 7-8 yıl önce okumuş ve çok sevmiştim. Diğer kitaplarını da okumayı düşünüyorum.
Spoiler içerebilir
Anlamadığım tek şey, Dunja Rudiyi gördüğünde onunla konuşmuştu, ancak Rudi onu tanımamıştı. Bu olay açıklanmadı sadece.
Spoiler
Bir oturuşta okuduğum, çok eğlendiren ve sonuyla gerçekten şaşırtan bir kitap oldu. Alan kafamda bir sürü soru bıraktı ve daha önce bu kadar şaşırdığımı asla hatırlamıyorum. Alan gerçekten içlerinde en kötüsü müydü? En mutlu anlarını bekleyerek aniden onlar
dibe çöksünler diye mi yaptı? Yoksa en büyük depresyondaki o muydu? Birçok inceleme okudum, ama gerçekten kafamda tam olarak oturtamıyorum. Kitap mutlu bitsin ister miydim, emin değilim. Her ihtimalde, iyi ki okumuşum diyorum.
Aslında filmini yıllar önce izlemiştim. Hoş izlemesem bile, hikaye neredeyse herkesin bildiği bir hikaye. Yaşlı bir bedende doğan ve aslında gelişimi de yaşlı bir insanınkine eş Benjamin Button. Doğulduğunda dünyayı tanımaya çalışmıyor, zaten dünyayı ve neyin ne olduğunu biliyor. Ailesi şaşırsa bile bu durumu kabul ederek onunla yaşıyor. Önce büyükbabasına, sonra babasına, sonra oğluna ve en sonunda da torununa akranlık ediyor. Çok akıcı, bir oturuşta biten bir kitap.
Benjamin Button'ın Tuhaf HikayesiF. Scott Fitzgerald · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202027,9bin okunma