Esra Angün
@azesakarya54
Çay, şiir, türkü, yağmur..
Altını çizdiğim cümleler, içimde kalanlar.
Her gün okur, her gün bir iz bırakırım.
Botanik, gerçekten ölmeden nasıl güzel ölündüğünü biliyor. Botanik ölüm hakkında hala daha fazla şey biliyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ayrıca köyde insanların isimleri sülalede hatırlanan en eski atanın adıyla başlardı, bazen iki asır öncesine kadar uzanırdı. Örneğin babamın adı Nedaylko-Rus-Kolyo-Dinyov-Gergev-Dinyo idi. Yazılı kayıt tutulmadığından buralarda sözlü soykütükleri böyle oluşurdu.
Eğer ben arşivciysem, babam sülalenin yaşayan tarihiydi. Ona sorun, o hepsini bilir, derdi akrabalar. Bu kayda geçirilmemiş sülale tarihi artık yok. Babamın ölümüyle tek bir dünyanın değil, birkaç dünyanın yok olduğunu biliyorum.
Ona yedi jilet aldım. Onları alırken de kafamda bu sözleri dönüyordu. Acaba on tane, elli tane veya yüz tane alsam, günlerini uzatabilir miyim, diye düşünüyordum. Çünkü elinde kullanılmamış bunca güzel Alman jileti varken, insan nasıl ölür?
Ocak ayının sonunda mezarlığın en ucunda, babamın yattığı en yüksek kısımda toplanıyoruz. Bu, ölümünün kırkıncı günündeki ilk büyük anma. Hava soğuk ve rüzgarlı, solda şehrinn son blokları, tam önümde ovanın şimdi sadece toprak ve çamurdan ibaret sonsuz tarlaları uzanıyor.