Azize öztürk
@azizeozturk
26 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Uzun zamandır okuduğum en iyi kitaptı diyerek başlamak istiyorum sözlerime.
Öyle güzel bir kurgu ki tarihteki gerçek kişiler ve nesnelerle harmanlanmış, sürekli merak uyandıran, kitabı okumayı bıraktığında bile bir sonraki bölümü düşündüren bir eser olmuş.
Tek kelimeyle bayıldım!!
La casa de papel işine bak kardeşim
Kitabı okurken Osmanlı döneminde yaşıyor, sarayın odalarında geziyor, kaşıkçı elmasını elinizde tutuyorsunuz.
Evet bu bir soygun hikayesi, soygunu yapanın bile yaptıranı öğrendiğinde titrediği bir soygun..
Hikayenin dışında padişahın verdiği mücadele ve yalnızlığı beni üzdü.
“Çatlamış bir toplum ve mutsuz insanlar zamanıydı.”
“Toplumun çatladığı ve insanların padişahtan yana olanlar ve muhalif olanlar diye kutuplaştığı şöyle bi zamanda bu soygun ülkenin hayrına olmayacaktı.”
“Alçaklık yalnızca dışardaki Yunanlarda değil anlaşılan, içimizdeki yunmayanlarda..”
Sadakat, ihanet, merhamet,aşk, hırs hepsi hepsi var.
Öncelikle kitap sürekli karşıma çıktığı için merakıma yenik düşüp okuduğum bir kitap. Yazarın depresyonu için psikiyatristiyle yaptığı seanslarından oluşan bir kitap.
Şahsen beni aşağı çeken, depresif şeylerden pek hoşlanmam. Ama yazarın hayatını okuduğumda ve 35 yaşında vefat ettiğimi öğrendiğimde kitabı bitirme kararı aldım.
İnsan psikolojisi dipsiz bir kuyu, insan beyni kara delik.. herkesin dertlendiği, yasalandığı, kaygılandığı konuşar başka başka. Kimisi güzel olmayı beyninde yüceltir, kimisi sevilmeyi, kimisi kabul görmeyi…
Yazar yoğum bir depresyonla mücadele ediyor. Kendinden nefret ediyor, kendini beğenmiyor, her şeyde kendisini suçluyor, sürekli sevilmediğini düşünüyor, kendisini güçsüz buluyor. Kısaca kafasında kendisini idealize ettiği bir “ben” var be ona ulaşamadığı sürece yetersiz kalıyor. Bu yetersizlikle mücadele etmeye de gücü yetmediği için bunalımdan bunalıma giriyor.
Temele indiğimizde çocukluğundaki aile içi şiddet, baskılanma, akran zorbalığı, toplumun dayattığı güzellik kriterleri karşımıza çıkıyor.
Velhasıl kendini iyileştirmek için tüm mücadelesini okuyoruz.
En azından kendisini iyileştirmek istiyor..
Kitaptan alınacak en güzel ders; vücut sağlımıza ne kadar önem veriyor isek ruh sağlımıza da aynı önemi vermeliyiz.
Yaşadığımız buhranda yardım almaktan çekinmemeliyiz.
Murakami den okuduğum ikinci kitap. İlk okuduğum kitap, yazarlığa yeni başladığı “rüzgarın şarkısını dinle” eseriydi. Kitap bana çok geçmemişti o yüzden ikinci bir kitabını okuma kararı aldım.
Bu kitapla da anladığım üzere yazarın kitaplarında bir sonuca varmaya çalışmamalıyım. Hikayede bir sonuç için beklememeli, okuduğum satırların anlık keyfini çıkarmalıyım.
“Karanlıktan Sonra “ kitabında uyku ve uyanıklık arasında, Mari ve Eri adlı iki kız kardeşin etrafında şekillenen bir hikaye okuyoruz. Mari uykudan kaçıp gece karanlığına sığınıyor, Eri hayatın gerçekliğinden kaçıp uykuya sığınıyor.
Yan karakterlerşe de desteklenen güzel bir kitap.
Peki gece sadece uyumak için mi var? Yoksa gecenin karanlığında gerçekleşen, yaşayan, saklanan şeylerde mi var sorusunu akla getiriyor kitap.
