Çok duygusal bir insanım ve bu beni en basit kurgularda bile ağlatıyor.Ve genelde kendime kızıyorum,ağlanacak ne var ki bunda?Petey,benim hayatta bir kere değilde,zaman geçtikçe,yaş ilerledikçe okunmasını düşündüğüm bir kitap.Çoğu insan klasik bir çocuk kitabı olarak bakıyor ama bence Petey çocuk kitabı değil,hele de öyle sıradan bir kitap değil.Olayların gerçekte yaşanması tabi ki bu kitabı özel kılıyor ama bence kitabın özel olmasının sebebi gerçekte yaşanmış olması değil. Yazarımız,böyle bir durumu o kadar naif bir şekilde anlatmış ki. Petey hayatı boyunca bir çok kendisi gibi mükemmel insanla tanıştı. Bence onun için en özellerinden biri ilk ve gerçek dostu Calvindi. Ya da, Casie,belki de o mükemmel çocuk kalpli Trevor... Veya Joe?Petey, hayatı boyunca çok iyi insanla tanıştı ve tanıştığı insanların ona karşı doğal,ve normal davranmaları beni hüngür hüngür ağlatan detaylardı.Gerçekten kitabın sonunun gelmesini hem istedim çünkü kitap biterse ağlamalarım kesilecek,ama kitap bitmesin çünkü kendimi bu naif ve saf hikayeyi okumaktan alıkoyamıyorum. Petey'i lütfen herkes okusun,Küçük Prens kadar ses getirsin. Petey 'in yeri bende çok başka ve hep öyle kalacak.Umarım bununla bir kaç insan daha Petey ile tanışır.İyi Okumalar.