Gözlerimi ne zaman kapatsam iki kaşımın arasında geçmişin çürümüş hayallerini içine doldurduğu çaresiz bir çukur oluşuyordu. Zaman ne kadar geçmiş olursa olsun o çukurun içindeki boşluğu doldurmaya yetmemişti. Sanki kurban edilmeyi, gömülmeyi ve gömüldüğü yerde çürümeyi bekleyen daha milyonlarca hayalim vardı. O çukur o kadar arsızdı ki her şeyimi alsa da bana hiçbir şey vermezdi.