(bu benim ilk incelemem amatörce gelebilir:)
Öncelikle yazarın hem betimlemelerini -özellikle bazı noktalarda- çok mantıklı buldum bazen de çok boğdu. Başlığı bu şekil yazmamın sebebi bu betimlemeler zaten. Kitapta bir çocuk var koku hafızası müthiş bir şey. Her şeyin, alt dalları da dahil hepsini kokuyla tanıyor. Mesela odunun tüm çeşitlerini kokusuyla ayırt ediyor. Hatta en başta sevgi gibi soyut kelimeleri öğrenemiyor çünkü kokusu yok. Bunun açıklaması çok mantıklı ve çok iyi düşünülmüş. Yani yazar bu karakteri oluştururken olağanüstü bi özellik katmış ama her yönden açıklamasını da oluşturmuş o yüzden hemen karakteri çok iyi kavrıyor ve nefret etseniz bile onu anlayabiliyorsunuz.
Karakterin iç çözümlemesindeki betimlemeler cidden nefis. Beni yoran zaten bu kadar karakterin içini öğrenirken mekanı da diğer tüm ayrıntıları da bir paragraf dolusu vermesi oldu. Birini veriyorsan birinden kıs. Aslında mekanı bu kadar iyi tarif edince her şey gözünde çok iyi canlanıyor ve o iğrentiyi içine kadar işliyor. Ama bazı yerleri çok fazla tekrarlamış. bkz: parfüm yapma işlemini
Yasemin çiçeğini nasıl yaptığını anlatıyor sonra gidiyor başka bir çiçeği yine aynı yöntemle anlatıyor. Anladık kardeşim valla anladık pomata koydun alkolle uçurdun fln filan. Ama her defasında bu kadar uzun yazmana gerek var mı?? Şu an parfüm yapabilsem yaparım yani o derece.
Bundan sonrası SPOİLERR
Ayrıca baş karakter nasıl bir sosyopat tiksindim kendisinden. Her yaptığı şeyin kendince bir sistemi var ve ürpertiyor. Mide bulandırıyor. Bence yazar da bir araştırılsın bu kadar detaylı bir insan öldürme süreci haricinde karakterin geçirdiği şehveti veriyor. Ama işte diyorum ki yazar sen hayırdır
nasıl böylesine hissedebiliyorsun, bu kurguyu tasarlayabiliyorsun? İşte bir araştırılmalı!! He burda yazarın