İçimizde taşıdığımızı kimse bizden alamaz
Oraya ait olmadığımı nasıl da hissettigimi size anlatamam
Hayatım,benim kontrolümun ötesindeki bir sebepten bir kez daha değişmişti.
Kalmak güvenli değildi ama nereye gidecektik?
Yine de ne olursa olsun, ne yaşamış ya da yaşayacak olursam olayım, Rabbimin her zaman benimle olduğunu, yalnız olmadığımı biliyordum.
Kaldığım evin duvarları taş, çatısı ahşap, zeminiyse kerpiçti.Toprak, ahşap ve küf kokuyordu. Gözlerimi kapatıp ıslak toprak kokusunu içime çekmeye çalıştım. En sevdiğim kokulardan biriydi bu, çünkü ifade ettiği şey önemliydi : ev , aile ve -en azından o an için - huzur.
Her hikâye için mutlu bir son olabileceğine inanırım ve kendi hikâyemin bu kısmına o mutlu sonu yaratacağım.🤍