DNA Saygı Üretmez
Belirli bir yaştan sonra anne ve babamızı, üzerlerine giydirilmiş kutsallık zırhından çıkarıp insan olarak değerlendirebilmeliyiz. Çocukluk, ebeveynleri mutlak doğru sanma dönemidir; yetişkinlik ise onları hayatın geri kalan herkesine uyguladığımız ölçülerle tartabilme cesareti.
Nasıl bir insan olduklarına, gücü nasıl kullandıklarına, zayıflık karşısında nasıl davrandıklarına, çıkarla vicdan arasında hangi tarafı seçtiklerine bakılmalıdır. Çünkü doğa kimseye ayrıcalık tanımaz; anne olmak da baba olmak da karakter sahibi olmanın kanıtı değildir.
Eğer bu muhasebenin sonunda saygıyı hak ediyorlarsa, onlarla yolumuza yalnızca ebeveynlerimiz olarak değil, saygın insanlar olarak devam ederiz. Hak etmiyorlarsa, sırf biyolojik bir tesadüf uğruna saygıyı sürdürmek, gerçeğe ihanet etmekten başka bir şey değildir.
İnsanın aşması gereken ilk putlar çoğu zaman kendi evinde yükselir. Kendini aşmak, anne babayı inkâr etmek değil; onları oldukları gibi görebilmektir. Ve belki de en büyük ironi şudur: Hayat boyu çocuklarından koşulsuz saygı bekleyenler, çoğu zaman insan olarak değerlendirilmeye en az dayanabilenlerdir. Çünkü kan bağı yakınlık yaratabilir, fakat saygıyı yalnızca erdem doğurur.
aşıklar bayramı (2022) – kıvanç tatlıtuğ / settar tanrıöğen
tolga karaçelik'in yazıp yönettiği film, ilk bakışta “baba-oğul yol hikâyesi” gibi duruyor ama aslında mesele yol değil; yarım kalmış bir hayatın gecikmiş muhasebesi.
konu
yıllardır görüşmeyen bir baba ile oğlu, bir ölüm haberi sonrası yeniden bir araya gelir.
sonra bir yol başlar.
ama bu yol:
* ne bir kavuşma hikâyesi
* ne de klasik bir affetme hikâyesi
daha çok:
“geç kalmış cümlelerin birbirine çarpması”
yusuf (kıvanç tatlıtuğ)
kıvanç'ın kariyerindeki daha “sessiz” performanslardan biri.
* içine kapanık
* duygularını bastırmış
* babasıyla hesaplaşamamış
* sürekli bir boşluk taşıyan adam
burada mesele karizmatik görünmek değil
çatlamış bir insanı taşımak
Ne demek abim var diye ilerde baba tarafi olmak
