Sebepler farklı ama insana hissettirdiği aynı. Yalnızlık…
Kendimi çok yalnız ve çaresiz hissettiğim bir dönemdeyim. Birşeyler için sürekli çabalarken ellerimin her seferinde boş kalması içimdeki heyecanı umudu hevesi öldürüyor. Öyle ki çok severek okuduğum mesleğimi bir daha yapamayacakmışım gibi hissediyorum. Tüm bunların üzerine bu kitap o kadar iyi geldi ki. Okurken hem selime teyzeydim hem meltem. Onları kitabın içinden çıkarıp yüzlerine bakın ben sizim demek istedim. Beni sorup soruşturmayan evlatlarım yok selime teyze ama ben senim ne hissediyorsan karşılığı bende,annem beni terk etmedi babaannem ve dedemle büyümedim Meltem ama bak ben senim demek istedim. Beni nasıl böyle güzel anlatabildiniz merak ediyorum demek istedim.
Sıcacık bir kitaptı elimden bırakmak istemedim. Öyle ki dün sabah dişlerimi fırçalarken de tam 3 sayfa okudum
Nietzsche ve Babaannem genel olarak ilgi çekici bir kitap olsa da ölümün çocuklara anlatıldığı bölüm bana çok hitap etmedi. Özellikle Kurban Bayramı’nda kesilen hayvanların acısını açıklamak için “meleklerin ruhlarını önceden aldığı ve bu yüzden daha az acı çektikleri” şeklindeki anlatım bana gerçekçi gelmedi. Çocukları korumak adına ölümün ve acının bu şekilde yumuşatılmasını, hatta bir bakıma çarpıtılmasını doğru bulmadım. Çocuklara ölümün daha doğrudan ve dürüst bir şekilde anlatılmasının daha uygun olacağını düşünüyorum. Bu bölüm, kitaba bakışımı biraz daha eleştirel hale getirdi.
Yazarı tanıdıkça haz etmediğimi söyleyerek başlamak isterim.
Amok terimi birçok insanın, gerekli zaman ve gerekli şartlar gerçekleştiği zaman içinden çıkan canavar olarak yorumluyorum ben.
Muhtemelen babaannem amok demezdi de 'cinnet geçirdi' derdi.
Kitaba kendim bi göz attım sonrasında sesli olarak dinledim ve sonrasında yorumlarına baktım. Kitabın bir felsefesi var.
Yahudi asıllı ama asimile olmuş bir ailede yaşayan yazarın nasıl öldüğüne bakacak olursak Amok hastalığına kendi de yakalanmış olabilir mi acaba diye düşünmeden edemiyorum.
Din bence insan için bir mecburiyet, kodlarımıza tanımlanmış bir şey ve görüyorum ki ondan uzaklaştıkça insan hayatı aslında bir girdaba sürükleniyor. Amok, cinnet falan ancak ahiret inancı ile sakinleşebiliyor. O'nu tanımak ile
Diyecek çok söz var ama bu henüz ikinci kitabıydı...
#stfanzweig #amokkoşucusu #kitap #book
Kitap özeti1000Kitap
Çınar'ın ailesi, Çınar'ı çok yaramaz gördükleri için sürekli şikayet ediyorlar. Aynı durum Beren için de geçerli. Hasibe Hanım bunları duyunca bir şey yapmaya karar veriyor. Ertesi gün oğlu Yusuf'ların evine gidiyor ama bir sürü hayvanla, üstünde kocaman şapka, taytının üstüne geçirdiği tülden balerin eteği, ayaklarında patenler ve 15 valizi ile geliyor. Çocukları, gelini ve damadı sürekli torunlarına kızdıkları için "Uslu Çocuk Sendromu" diye uydurduğu bir hastalığa yakalandığını söylüyor. Hasibe Teyze iyice ders verip herkesi akıllandırınca artık kendisi de yorulup, herkes bu planlarını açıklayıp evine gidiyor.
Ne çok isterdim “defterin sayfalarında babaannemin çıkmasını” ve onun yazıp çizdikleriyle, parmağının izleriyle “ağzımın tadının” yerine gelmesini.
Ve ne çok isterdim dedemin bulmacasın “beş harfli bir tatlı” olmayı…
Oldum.
Zihnimde ve gönlümde onların sevgisine bolca doydum ve hep onları anarak okudum.
Teşekkürler Meltem ve Selime teyze. İçi ısıtan, sıcacık bir öykü sunup sevdiklerimi anmamı sağladığınız için.
"ÇAY CAN'dır :)
"Ben öyle kahve felan bilmem, bildiğin çaykolik bi adamım, çocukluğumdan beridir bu böyle hatta bir gün kıymetlim babaannem şeker yerine, tuz atmış çayıma belki vazgeçerim çaydan. İçmişim, "Tadı değişik ama olsun" deyip bitirmişim. Velhasıl demem o ki bu kitabı sırf adından dolayı almıştım. Hayat her zaman tatlı olmuyor, bazen tuzlu geliyor lakin yine de devam ediyorsun. "Yeniden Başlıyoruz" bunu sade bir şekilde anlatıyor. Öyle büyük laflar yok, aşırı süslü kelamlar yok. Düşersin, kalkarsın lakin sonunda yoluna bakarsın diyor. Kısaca, çay gibi bir kitap. Sessiz, sade lakin içi sıcak!