Hayat bazen insanı hazırlıksız yakalıyor. Senin gidişin de öyle oldu…
Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, yokluğunun bıraktığı sessizlik hâlâ aynı derinlikte duruyor. Kimi anlarda bir cümlenin içinde, kimi zaman hiçbir şey söylemeden bile fark ediyorum seni özlediğimi.
Baba…
İnsan, bir kaybın ardından bazı duyguları ilk defa tanıyor. İçimde tarif edemediğim bir boşluk var; adına ne desem eksik kalır. Sanki hayatın bir parçası yerinden çıkmış gibi… Bu hissin ne kadar özel ve ne kadar derin olduğunu ancak senden sonra anladım.
Zaman bize çok şey öğretiyor.
Seninle geçirdiğim yılların değeri, yokluğunda daha farklı bir anlam kazandı. Hatırladığım anılar, duyduğum cümleler, öğrendiğim küçük büyük her şey… Hepsi bugün içinde sakladığım kıymetli parçalar hâline geldi.
Sen artık burada olmasan da, varlığın hayatımda bıraktığın izlerle devam ediyor.
Biliyorum ki insan sevdiklerini kaybetse de, onlardan kalanlarla yaşamayı öğreniyor.
Mekânın cennet olsun baba.
Seni, sessizliğinle, yokluğunla ve bıraktığın izlerle anmaya devam edeceğim.