Sonsuza dek yaşayacak gibi yaşıyorsunuz, zayıflığınız aklınıza hiç gelmiyor, şimdiden ne çok zamanın geçip gittiğini göz önünde bulundurmuyorsunuz; bir şeye veya birine adadığınız bir gün son gününüz olabilecekken yaşamınızı, tükenmez, dolu bir kaynaktan geliyormuş gibi harcıyorsunuz.
Güzeldi. Tabii intiharın neresi güzelse. Hiçbir şey beklemeden okudum, bu yüzden çok beğendim. Genelde popüler çoğu yazara mesafeli davransam da Tezer Özlü kalemiyle beni çok şaşırttı. Sanki kadın Dostoyevski gibiydi. Sonunun da intiharla bitmiş olması da bir o kadar üzücü.