Ölümün gölgesinde açan çiçekler...Alıntı
Toprağa eğilen bir insanın, bir gün kaçınılmaz olarak göğe bakmak zorunda kalışının hikâyesi...
Bahçıvan ve Ölüm, ölümün karşısında verilen büyük savaşları değil, insanın kendi içindeki sessiz yenilgilerini anlatıyor. Bir bahçıvanın toprağı işlerken gösterdiği sabır, sevgi ve emek; hayatı koruma isteğinin en sade hâline dönüşüyor. Fakat bazı gerçekler vardır ki ne emekle ne de dualarla değişir.
Kitabı okurken sık sık şunu düşündüm: İnsan, sevdiği birini kaybetme ihtimaliyle ne zaman yüzleşmeye başlar? Tehlike kapıyı çaldığında mı, yoksa onu sevdiği ilk anda mı?
Yazarın dili gösterişli olmaktan uzak ama tam da bu yüzden etkileyici. Cümleler okurun üzerine yürümüyor; usulca yanına oturuyor. Bahçede açan her çiçek, dökülen her yaprak ve değişen her mevsim, yaşamın geçiciliğine dair sessiz bir hatırlatmaya dönüşüyor.
Bu kitap bende büyük fırtınalar koparmadı. Daha çok, yağmurdan sonra toprağın üzerinde kalan o tanıdık koku gibi yer etti. Son sayfayı kapattığımda içimde kalan şey hüzünden çok kabullenişti. Çünkü bazı hikâyeler bize ölümü anlatırken aslında yaşamın ne kadar kıymetli olduğunu fısıldar.
Bahçıvan ve Ölüm, bittiğinde değil; üzerine düşündükçe büyüyen kitaplardan biri oldu benim için.
öncelikle SPOİLER ALLERT!!!!! demek istiyorum
kitabı okurken çok ürpererek okudum açıkçası. bahçıvandan İĞRENİYORUM.des i de sevmiyorum. evet babası ve psikopat sosyopat iğrenç abisi kadar suçlu değildi belki de ama o da az suçlu değil bana göre.aptallığına söyleyecek kelime bulamadığım sayfalar oldu açıkçası ne yani baban bu kızları burda tutuyor onlara tecavüz ediyor kızları kaçırıyor taciz ediyor ama hastalandıkları zaman onları hastaneye mi götürüyor???kitabın sonunda sophia nın da zamanında bahçede olması bana mantıksız geldi açıkçası bi şaşırtma olsun diye konulmuş gibi hissettim. bu arada bahçıvanın büyük oğlundan bahçıvandan iğrendiğimden ÇOK DAHA FAZLA İĞRENİYORUM HASTALIKLI MANYAK.ana karakterimizi de sevdim. çok soğukkanlı biri ve bence onu hayatta tutan şey de bu.ve zeki bir karakterdi.zeki ladın karakterlere bayılıyorum.konusu farklı bir kitaptı ve sürükleyiciydi bence. sevdim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Herkesin gözdesi bir çocuk, herkesin gözünden kaçan bir kızla karşılaşınca...
Sutter Keely. O... partilerin vazgeçilmezidir. Herkesi dans pistine çıkarabilir. Herkesi havuza kıyafetleriyle sokabilir. Tamam, akademik açıdan dâhi sayılmaz. Ne üniversiteye ne de iş yaşamına dair bir plan yapmıştır ve büyük ihtimalle geçimini gömlek katlayarak sağlayacaktır. Ama kasabada bir sürü kadın vardır ve Dean Martin ile viskinin yardımıyla hayatı aslında oldukça şahanedir.
Ta ki bir sabah bir bahçede uyanıp Aimee’yle tanışana kadar. Aimee’nin dünyadan haberi yoktur, sosyal ilişkiler konusunda tam bir felakettir, yardıma ihtiyacı vardır ve Üstat Sutter nasıl muhteşemüstü zaman geçirileceğini ona gösterecek, sonra da kendi yoluna gitmesine izin verecektir. Ama Aimee diğer kadınlara benzememektedir ve Sutter çok geçmeden boyundan büyük bir işe kalkıştığını anlar. Hayatında ilk defa bir başkasının yaşamını değiştirme... ya da mahvetme gücü elindedir.
“Okurlar yolunu kaybetmiş fakat içtenliği ve etkileyiciliğiyle etrafındakilere yardım etmeye çalışan delidolu bu gencin yaşamına kendilerini kaptıracaklar.”
Sutter karakterini biraz bencil ve düşüncesiz bulduğum için onun iç dünyasını pek sevmedim. Yaşadığı olaylar ve mizah anlayışı merakımı uyandırdı. Aimee karakteriyle empati kurabildim. Kitabın sonu istemediğim gibi bitse de genel olarak romanı eğlenceli buldum.
Toprağa Düşen Umut
Bir bahçede başlayan hikâye, küçük bir şeftali çekirdeğinin toprağa düşmesiyle bambaşka bir yolculuğa dönüşüyor. Çocuk kitabı gibi görünse de aslında emek, paylaşım, üretim ve dayanışma üzerine düşündüren kısa ama anlamlı bir anlatı.
Samad Behrangi, sade diliyle büyük fikirler anlatmayı yine başarıyor. Küçük bir tohumun bile birçok insanın hayatına dokunabileceğini görüyoruz. Kitap boyunca verilen mesajlar doğrudan öğüt vermek yerine hikâyenin içine ustaca yerleştirilmiş.
Özellikle umut, paylaşım ve emeğin değerini anlatan sıcak bir hikâye arayanlara tavsiye ederim.
Gerçek Lestat Sahneye Çıktı! Rock Yıldızı Vampiri AnlamakDuygu ve Düşünce
Mild spoiler içerir
Adamımın vizyonu, tutkuları, aşka ve hayata olan açlığı koca bir şaka!!
O barok, aşırı, teatral, “ben varım ve bunu herkes bilecek” enerjisi inanılmaz keyifli.
Adam karanlıkta pineklemek yerine gidip rock yıldızı oluyor, kuralları falan asla takmıyor.
O HER ÇAĞDA KENDİ DEVRİMİNİ YAPMAK ZORUNDA ! MİZACI BU! DURDURULAMAZ !
Bu arada Lestat red flag mi yoksa black flag mi hımm,Lestat kendi bayrağını kendi tasarlamış, üstüne de 'ister sev ister öldür' yazmış. bence. Zaten adamın sevme huyu da bambaşka bir seviye. Lestat öyle uslu uslu sevecek biri değil; sömürürcesine, karşısındakinin tüm güzelliğini içine çekercesine, yok etmek ister gibi seviyor. Tam bir haz, estetik ve tutku adamı.
Dünyayı o ikonik "Savage Garden" (Yabanıl Bahçe) felsefesiyle görüyor; yani hayat aslında kurallardan, ahlaktan yoksun, tamamen vahşi ve estetik bir bahçe. Ve o bahçede hayatta kalmanın tek yolu da güzelliği sömürmek.
Ama tüm bu devasa gücün arkasında aslında yalnızlığa asla tahammül edemeyen, tek kalmaktan ölesiye korkan biri var. Cinsiyet, zaman, kural tanımadan, birilerini yanında tutmak için gerekirse her şeyi riske atabiliyor. Dışarıdan tam bir arsız ama içi aslında yalnız kalamayan, sadece anlaşılmak ve sevilmek isteyen o adam bizim Lestat.
Kitap aynı zamanda 80’ler pop kültürüne, queer özgürleşmeye ve “ölümsüz olup da hala genç ölmek” arzusuna muhteşem bir aşk mektubu.
Ben bu kitabı çok eskiden okumuştum aslında. Şimdi dizinin 3. sezonu geldiği için bir reread ihtiyacım vardı ve onun o deli enerjisini o kafasının içini ne kadar çok özlediğimi fark ettim.
İlk kitapta Louis’nin o melankolik dünyasından Lestat’ı hep biraz zalim ve bencil dinlemiştik ama hikayenin asıl yüzünü öğrenmek için elbette ki vampirin şarkısı..
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde hikâye sona ermez; insanın içinde yaşamaya devam eder. Algernon’a Çiçekler tam olarak böyle bir kitaptı benim için.
Charlie Gordon’un zekâ yolculuğunu okurken aslında insan olmanın ne demek olduğunu sorguluyorsunuz. Zekânın, mutluluğun ve yalnızlığın birbirine ne kadar bağlı olduğunu öyle derinden hissettiriyor ki… Kitap ilerledikçe Charlie’nin değişimi sadece onun değil, okuyucunun da dönüşümüne dönüşüyor.
En çok da şu düşünce çarptı beni: İnsanları gerçekten değerli yapan şey yalnızca zekâ mı? Yoksa sevilmek, anlaşılmak ve birine ait hissedebilmek mi?
Daniel Keyes’in dili sade ama etkisi çok güçlü. Özellikle Charlie’nin raporlarındaki değişimi görmek, karakterin zihninin içinde yürüyormuş hissi veriyor. Sonlara doğru ise insanın boğazına düğümlenen o hüzün uzun süre geçmiyor.
Bence bu kitap sadece okunmuyor, hissediliyor.
Ve bazı satırlar insanın kalbinde sessizce kalıyor.
“Lütfen Algernon’a arka bahçede biraz çiçek bırakın…”
