Hapsoldu gönlüm o huzurlu gözlerinde,
Bir zafer saklı o ince gamzende,
Yuvam gibi sıcak dizinin dibinde,
Nasıl uzak düşerim senden?
Bir nefesin merhem olur yarama,
Adın düşer gecelerce dualarıma,
Sensizliğin gölgesi çöker dünyama,
Sensiz geçen her gün biraz daha eksilirim.
İnandınız çünkü inanmak istediniz.
Ben yalnızca size aradığınız masalı verdim.
İnsan gerçeği değil,
Kendini rahatlatanı sever.
Şimdi beni suçluyorsunuz…
Oysa ben sizin arzunuzdum.
Tartuffe
Mantık diyorsun
kalbimi avuçlarına bırakıyorum.
Duygu diyorsun
canım çoktan yola düşmüş, yetişemiyorum.
“Öncesi” diyorsun
kusurum ağır,
cezamı içimde çekiyorum.
“Çok var, neden ben?” diyorsun
susuyorum.
Ben her şeyi bir menekşe kokusunda arıyorum.
“Beni güldürücü sanmayın!
Ben sadece gerçeği yüksek sesle söylüyorum.
Çünkü bu ülkede gerçeği fısıldarsan
başın belaya girer,
bağırırsan ‘tiyatro’ derler.
Eh…
Perde açıksa konuşalım o zaman!”
Ferhan Şensoy.
