“Büyük şeyler başarmadım belki.
Ama kimseye bilerek kötülük etmedim.
Yaşadım… yoruldum…
ve şimdi bu yorgunlukta bile
bir tür huzur var.”
“Dayanacağız Vanya…
Uzun geceler olacak,
acı çekeceğiz.
Ama sonra dinleneceğiz.
Ve bütün bu özlem
Tanrı katında anlam bulacak.”
Şikâyet mi maksadım?
Asla.
Peki hâlimden şikâyetçi miyim?
Meçhul bir boşlukta asılı.
Sorun mu dersin buna?
Adı konmamış bir bilinmezlik.
Çözüm mü arıyorum?
Hayır, aramak için bile fazla net herşey.
Kendime soruyorum sonra:
Biliyor muyum?
Bilgi kimin terazisinde,
ben hangi ağırlıktayım?
Duayı dudaklarımda eskittim,
İnanmak bir mecburiyet gibi durdu içimde.
Aidiyetin kırık aynasında kendimi görebilmek için,
Ruhumun her noktasını yokladım.
Bir his uğruna
Benliğime karşı cephe aldım,
Elimde ne varsa savurdum karanlığa,
Kendimi tanıdım sanıp
Benliğimden eksildim.
Her yenilgide
Beni bana bırakan bir sessizlik vardı,
Adı bilinmeyen, yükü ağır.
Anlamadım.
Anlayamadıkça yandım.
Ama külüm bile tam anlatmadı.