Sevda Altundağ
@balkonn
TDS
12 Mayıs
98 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
kitap, normal bir roman gibi sırf roman konusuyla ilerlemiyor okuyucu kendi yargısını oluştururken gogol ara sıra devreye giriyor ve karakterleri, olayları yorumluyor. yine uzunca bir iç dökümünden sonra "haydi yola! yola! alnımızın kırışıklığına da, yüzümüzün asıklığına da son! yaşamın içine balıklama dalıyor ve onun binbir sesine kulak veriyoruz; bakalım çiçikov ne yapıyor?"diyor ve bizi bu şekilde birkaç kere romana dahil ediyor. kahramanımızın tanıştığı insanlar birbirinden çok farklı ve kalabalıklar arasında veya birebir diyaloglarda davranışları değişiyor; yani müthiş bir iki yüzlülük okudum sayfalar boyunca. sosyal statü kitabın ana teması. ondokuzuncu yüzyıl rusya’sında sınıflar keskin çizgilerle ayrılmışken, günümüzde teknolojik imkanlarla teorik olarak herkes eşit gibi görünebiliyor ama insanlar hâlâ başarı ve kıyaslama üzerinden değerleniyor günümüz bağlamında tek söyleyebileceğim bu. toplumsal mesajını birebir yansıtmak zor olsa da, karakter çeşitliliği ve insan doğasının zaaflarını gösterme biçimi kesinlikle evrensel bir değer taşıyor. roman kurgu konu toplum bağlamında değil de insan davranışlarını anlamak açısından okunursa oldukça verimli. gogolun diğer kitaplarına nazaran daha uzun soluklu ve ikinci ciltteki eksikler zaman zaman kopardı ama kitabı karakter analizi açısından okuduğum için hiç sıkılmadım.
Reklam
edebiyat deniliyor roman deniliyor kişisel bir anı deniliyor ama eksik. evrensel sarsıcı ahlaki ve felsefi bir gerçeklik. primo levi ben bunu yaşadım dememiş sistemin nasıl çalıştığını çözümlemeye çözümletmeye çalışmış. bir metin yazarken hem içerden hem dışarıdan bakmak zor ama biz okuyucular da okurken hem içerdeydik hem dışarıda.
zaman yok kimlik yok. birbirine karışmış üç kişi ve bir mekan var. çok iyi geldi çok. uyudum bir saat ve bu rüyayı gördüm gibi. aura, ne kadar da etkileyicisin. ismin kapağın ve "zaman bir şekilde sonsuza kadar tekrar eder" ima edişinle.
kendimi içinden çıkmak için uğraştığım bı karmaşada buldum diyebilirim. önceki kitaplardan tanıdığımız dört ayrı tekilden yazılmış envai çeşit olay varken bir de anılar ve detaylar katmak laf olsun torba dolsun gibi bir şey. ikinci ve dördüncü kitabın burda verilen üç beş detayı dışında meraklandığım bir şey de olmadı. açıkçası okurken sıkıldım.
ilk seri merak uyandırabilen kitaplardan oluşsa da sürekli tek bir çizgiyle savaşmak ve sonları öngörmek ilgimi biraz köreltmişti. bu sebeple devam serisine başlamadan önce iki kere düşündüm ve en azından ilk kitaba şans vermem gerektiğine karar verdim. iyi yapmışım :) hem olay örgüsünü tam görecek olmamdan hem de yeni serinin eğlencesinden mahrum kalmayışımdan ötürü mutluyum. bu kitapta gerilimin arttığı anlarda bile gülmekten okuyamadığım sayfalar vardı. bu durum tam bi dopamin kaynağı oldu.
Reklam